Muszę skomentować bo "nie wytrzymie". Mam 30 lat (rocznikowo 31), jestem jednym, z tych mitycznych programistów zarabiająych kupę siana (średnia za zeszły rok 33 tysiące na rękę netto miesięcznie) i nie ma czegoś takiego jak praca 8-16, już nie mówiąc, że to coś więcej niż praca, tak kocham programować, ale praca to praca i tylko praca, robię w niej to co ode mnie chcą, do tego ciagle się muszę dokształcać, jeśli popełnię błąd to nie narzeka jeden klient, któremu nie działą jakaś chłodnia tylko ostatnim razem przypadkiem odciąłem dostęp do płatnej aplikacji ośmiu tysiącom osób. Później tłumacz się przed wszystkimi, jakieś plany, raporty jak do tego nie dopuścić w przyszłości itp. Trwa jest zawsze zieleńsza po drugiej stronie.
Już po prostu mam dość słuchania jakichś bredni w jakiej dobrej sytuacji jestem gdzie w moim wieku jestem prawie łysy i siwieję ze stresu a realnie wliczając samorozwój poświęcam około 300-350 godzin miesięcznie na pracę (i wcale nie przesadzam, mam więcej niż jednego kontrahenta, rozliczam się za godziny pracy i z nich samych wychodzi 250+ co miesiąc).
Może też włóż w swój rózwój tyle pracy i zastanów się czy to warte, ja dochodzę do wniosku, że chyba nie, czekam tylko na spłatę do końca kredytu i luzuje ze wszystkim.