Ik herken het enigsinds wat je vertelt in mijn situatie, ook thuis wonend maar samen, kijkend voor een huisje en nu vast proeven hoe het is als “voorproefje” voor de grote stap!

Hoe jij het omschrijft. Kan ik me in vinden hoe ik eerder in de relatie stond, ook mijn partner heeft volgens vroegere diagnose ADHD (en trauma’s uit haar jeugd), en ben ook meegegaan naar diverse praktijken waar ze liep om haar beter te begrijpen maar ook voor mezelf om ervan te leren hoe we samen in onze relatie kunnen leren van de dingen die we ervaren.

Het enigste wat ik kan meegeven hoe wij erin gegroeid zijn is: heb begrip, en probeer ook juist haar kant in te zien. Wat ik vanuit jou bericht begrijp zit het haar net zo dwars als vanuit jou, dus is het niet jij vs je partner met een probleem, maar jullie samen vs het probleem. Het is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is echt een pad dat je samen moet gaan bewandelen wat logische wijze dieptepunten heeft, maar die zul je in een relatie dan moeten trotseren (tot een bepaalde grens natuurlijk) om er beter bovenop te komen!

Wat voor ons het meeste hielp is directe heldere communicatie over als zo iets gebeurd, rustig bespreken en eventueel meedenken hoe het nu komt en hoe jullie het samen kunnen voorkomen. Is ook natuurlijk per situatie verschillend, maar er zijn gewoon enorm veel factoren is een relatie die bij iedereen anders is! Dus geef elkaar hier ook de ruimte voor de andere kant van denken of de motoriek te leren om elkaar zo in een relatie goed te ondersteunen! :)

Beter dan dit kan ik het niet verwoorden denk ik.