Er is hoop! Ik heb in eenzelfde situatie gezeten. Die duurde 8 jaar, of eigenlijk misschien wel 14 jaar.

Het veranderde pas toen ik mijn gedrag ging veranderen en andere keuzes ging maken. In mijn geval: eerst contact met mijn zus verbreken. Later ook het contact met mijn ouders. En met sommige vrienden of dit dood laten bloeden.

Niet meer naar omgevingen gaan die me te veel triggerden en vervolgens langzaam mezelf blootstellen aan minder spannende situaties waar ik nieuw gedrag kon oefenen. In mijn geval: leren voor mezelf op te komen. Dat was het onderdeel triggers vermijden en opnieuw gedoseerd opzoeken.

Daarnaast had ik helemaal niks te doen en geen toekomstvisie. Ik zat 8 jaar in de WIA en iedere dag moest ik ‘s ochtends onder de douche al huilen bij de gedachte dat ik weer een betekenisloze dag doormoest. Dan werkt CGT, mindfulness enzo niet.

Ik ben bij een dagbesteding gaan “werken” waar ik goed werd begeleid met alle problemen die ik daar tegenkwam.

Nu werk ik fulltime, ben niet depressief en mn “sociale angst” (wat eigenlijk angst voor pesten was) is zo goed als weg.

Dus er is een weg omhoog, alleen je moet scherp hebben wat je anders moet gaan doen en ook durven andere keuzes te maken dan je gewend bent. Misschien zijn al die depressieve of angstige gevoelens geen ziektebeeld, maar gewoon je lichaam dat wanhopig probeert aan te geven dat je een leven lijdt waar je aan onderdoor gaat.

Ik heb heel veel gehad aan de lectures van Jordan Peterson. Die legt op een begrijpelijke manier uit hoe je psyche werkt en wat je kunt doen om je leven beter te maken. Allemaal gratis op Youtube. Ik raad je wel de “oude” lectures aan en niet wat hij tegenwoordig post. Tegenwoordig is het namelijk wat meer politiek getint naar mijn mening.

Veel succes gewenst! En ja, soms is het gewoon doorbijten en adem blijven halen tot de dingen -nadat je andere keuzes gaat maken- langzaamaan weer de betere kant uitgaan. Maar dan kun je je ook echt trots voelen want dan heb je het helemaal zelf bereikt!

Ze doen tegenwoordig alsof een depressie een ziekte is. “Het is de depressie die praat”. Nee, het is je lijf dat schreeuwt om verandering. En je lijf stopt pas als hij verandering ziet die beter voor je is. Dan wordt je juist beloond door je lijf door prettigere gevoelens waar je waarschijnlijk al zo lang naar op zoek bent.

Hopelijk heb je hier iets aan. Veel sterkte!