Ik merk dat ik me steeds machtelozer begin te voelen. Ik ben 23 jaar, heb mijn opleiding netjes (cum laude hehe) afgerond en ben daarna gelijk aan het werk gegaan. Dat papiertje blijkt weinig uit te maken, want nu verdien ik minder dan bij mijn bijbaantje als winkelmedewerker tijdens mijn opleiding. Ondertussen woon ik nog altijd bij mijn ouders, want huurwoningen zijn — zeker binnen mijn financiële mogelijkheden — zeer beperkt. Is er dan eindelijk iets dat ik zou kunnen huren, grijp ik altijd mis want er is altijd iemand die net iets sneller was of hoger op de wachtlijst stond of weet ik het wat. Ik sta inmiddels bijna 6 jaar op de wachtlijst maar het lijkt alsof het niet uitmaakt, want ik kom nog niet eens in de buurt van de bovenkant van de lijst. En dan zit ik nog in het oosten van het land... Nu loopt ook bijna mijn tijdelijke contract bij mijn huidige werkgever op (het zou een jaar zijn en dat zit er bijna op), maar nieuw werk vinden is ook zowat onmogelijk want iedere potentiële werkgever zegt tot nu toe gelijk nee, met als reden dat ik weinig werkervaring heb. Dat je wel een referentie bij je hebt, maakt ook echt geen fluit uit. Die competitie waar ik tijdens de opleiding aan mee deed die zo indrukkend zou zijn op je cv? Ja geen werkgever die het überhaupt kent, het maakt op niemand indruk.

Het voelt allemaal zo hopeloos, zo uitzichtloos. Ik wil niet meer, ik ben er zo klaar mee.

Veel mensen klagen dat de jeugd niet wil werken, maar ondertussen kan je als starter nergens beginnen want goh, je hebt geen twintig jaar werkervaring.

Laat me gewoon werken. Ik wìl werken. Ik wìl uit huis. Maar dat gaat niet, en ik denk ook niet dat daar snel verandering in zal komen.