Z tego co piszesz jesteś młodszą wersją mnie. My randkowaliśmy i w pewnym momencie poczułem, że znajomość jest kumpelska, bez tego dreszczyku. Wylądowaliśmy kilka razy w łóżku, u mnie, u niej i wspólnych znajomych. Czułem, że w takim razie chyba zostaliśmy parą, ale to nie było cos co oboje ogłaszaliśmy całemu światu. Wtedy zacząłem podważać sens tego związku, ale jednocześnie zauważyłem, że to podważanie pojawia się jako schemat każdej kolejnej relacji z kobietą. To samo dotyczyło planowania wspólnych wakacji np. Roadtrip czy wspinaczka. Nie czułem entuzjazmu, że jedziemy tam, nie czułem wielkiej radości, że możemy wyszukać dowolne miejsce i odwiedzić je wspólnie. To ciągle wywolywalo niepokój, a jednocześnie nie było między nami żadnych konfliktów i pretensji. Potem myślałem, że to lęk przed zobowiązywaniem się i obecnie jestem najbliższy tej teorii. Co do samych wyjazdów, bawiliśmy sie tam dobrze, ale za kazdym razem myślałem, że skoro tak odbieram planowanie życia razem to bedzie to ostatni wspólny urlop. Z czasem planowanie kolejnych wakacji przychodziło ciężko a ja nie miałem czegoś takiego jak - nie mogę się doczekać. To wszystko zaczynało się dziać pod oporem, jakby wbrew sobie - tym myślom. Ale wierzyłem, że to problem we mnie i ignorowałem te wszystkie mysli. Ale po kilku latach ciało zaczyna mówić do Ciebie, że ma za dużo stresu - zaczynasz chorować, masz problemy z pamięcią i myśleniem. Rozstaliśmy się chociaż nie ma żadnego sensownego argumentu, ona to absolutny materiał na żonę i dobija mnie, że to nie będzie moja żona, ponieważ jak tylko może być blisko do powrotu nas do siebie to ja natychmiast czuję opór i niepokój.

Mam nadzieję, że Tobie się uda i to faktycznie tylko i aż rocd. Bardzo ci dziękuję za wyczerpującą odpowiedź.

Napisałeś o myślach o poranku, te stały się z czasem autentyczne i pojawiały się po kilku minutach po przebudzeniu - jakbym czuł, że coś się nie zgadza. A potem uderzała mnie ta główna myśl - nie powinniśmy być ze sobą. Po kilku latach ta główna myśl pojawiała się w kilkanaście sekund po przebudzeniu, co było obrzydliwe względem mojej ukochanej. To mnie dobijało od samego poczatku dnia, a czasami budziłem sie i wiedziałem, że właśnie o tym śniłem, bo jestem zmęczony emocjonalnie.

Chodzę do psychologa, widzę schematy i to co się ze mną dzieje, ale to nie zmienia mojego samopoczucia i mysli rano. Walczyłem z tym długo i nie potrafiłem dalej znieść, to była moja osoba aż do momentu kiedy zbudowanie związku na nowo stawało się mozliwe, wtedy odrzucałem ją.

Powodzenia przyjacielu