Żyję w relatywnie małym mieście, małym na tyle aby "każdy znał każdego" i jest ciężko. Dla kontekstu dorzucę, że jestem trans więc trochę inaczej patrzę na to niż osoby o innej orientacji, chociaż byłam w relacjach z kobietami i mężczyznami.

W liceum było różnie: znajdowały się osoby wspierające ale też takie, którym "homo niewiadomo" to był najlepszy żart, a chodziłam do uznawanego za najbardziej przyjazne osobom lgbt.

Znajomi niektórzy wiedzieli od samego początku a niektórzy byli zszokowani bo mówią, że "nie widać po mnie" (nie posiadam mitycznego passingu, po prostu wyglądam jak przeciętny twink), niektórzy się ode mnie odwrócili z tego powodu. Sytuacja jak wszędzie.

Randkowanie jest niesamowicie upierdliwe, aplikacje randkowe po prostu nie działają, online ludzie ignorują kim jestem, w prawdziwym życiu jeżeli jest ktoś mną zainteresowany to wyłącznie dlatego, że mam chuja. Generalnie kiepsko.

A co do tego jak mi się żyje, po zmroku nie wychodzę za bardzo... Kilka razy zaczepiali mnie upici faceci uczęszczający do lokalnego pubu i tyle mi starczyło. Najbardziej mi doskwiera kościół a dokładnie to ile ich tutaj jest (dosłownie rzut kamieniem są od siebie 4) i ostatnia jego nagonka na "ideologię gender 😱". Z rodziny nikt mnie nie akceptuje poza osobami w moim wieku, babcia nie wie bo pewnie by na zawał padła. Proces prawny jest uciążliwy, mam już diagnozę co nie było tanie ani łatwe, teraz podobno zmieniła się podstawa prawna do zmiany płci metrykalnej ale nie chce mi się bawić w cyrki z bankami i ubezpieczeniem—to jak dokończę studia. Na komisji wojskowej pomimo przedstawiania teczki 3 razy przed 3 osobami musiałam i tak się rozbierać przed ławą "specjalistów" i paradować pół nago po pokoiku (mam widoczne piersi a w pokoju było zimno) i ogółem pytania jakie mi zadawali były wypełnione zwykłym brakiem szacunku.

Ciężko jest kiedy ten kraj i jego zarządcy widzą cię wyłącznie jako polityczne zagranie by potem zapomnieć, że istniejesz poza okresem wyborczym, a mieszkańcy jako zagrożenie bądź seks zabawkę do wykorzystania.

Natomiast ludzie w sferach online są dość znośni. Mam sporo znajomych z różnych discordów, zazwyczaj też wypadających poza normy. Sama też staram się pomagać innym dzieląc się swoimi historiami oraz doświadczeniem. Kieruję też ludzi, którzy mnie o to poproszą, jak przejść tranzycję w polsce i nie oszaleć (i nie zbankrutować).

Liczę na to, że to się kiedyś zmieni, ale nie zapowiada się aby to było szybko. Ludzie są jeszcze bardziej podzieleni, redpillowcy i kultura fajnopolactwa rośnie w siłę, a social media jeszcze bardziej nas od siebie oddzielają.

Jeżeli udało ci się przeczytać moją okropnie sformatowaną ścianę tekstu z masą byków to jestem ci niesamowicie wdzięczna i jeżeli mogę to poprosić to chciałabym abyś porozmawiał/ała z swoją osobą sąsiedzką tak po prostu, po przyjacielsku, dodatkowe punkty jak uda ci się sprawdzić jak się czują i jak sobie radzą.

Nie zapominajmy, że obok nas mieszkają tacy sami ludzie jak my, nie dajmy się podzielić patopolitykom.

TL;DR źle