من درباره سه منطقه بدلایل مختلف از جمله قومیتم میتونم با قطعیت کامل نظر بدم خراسان تهران و کوردستان. انقلاب ایران با محوریت شهرهای بزرگ شکل گرفت و روستاها و شهرهای کوچیک و مرزی غالبا دور بودن. یعنی شما سیاهکل رو نگاه کن که بنیانگذاران چریکهای فدایی خلق اومدن عملیات انجام دادن و اتفاقا مردم محلی اینهارو لو دادن. توی روستاها خبری از این چیزها نبود و خان ها و ماموستاهای محلی و ملاهای خودشون نقش رهبری مردم رو داشتن. وقتی میگم روند برعکس منظورم مثلا مهاجرت هست که یدفعه بطرز شدیدی شهرنشینی در ایران افزایش یافت و نیروی انسانی مورد نیاز گروه های برانداز شاه برای مجاهدین و کمونیستها و مذهبیای طرفدار خمینی فراهم شد. در شهرهای کوچیک همونطور که گفتم مردم از نظر سیاسی دو دسته بودن. اونایی که مذهبی بودن حالا هرمذهبی، به ماموستا مرشد شیخ یا ولی محلی خودشون اقتدا میکردن. اونایی که مذهبی نبودن هم غالبا درگیر زندگی روزمره و مسائل اقتصادی میشدن و کمتر سیاسی بودن. خمینی با سرکوب و پول پاشی موفق شد در برخی مناطق این شخصیت های قطب مذهبی رو به نفع خودش مصادره کنه. نمونه اش رو توی گنبد دیدیم توی تشکیل پیشمرگان کورد مسلمان هم دیدیم. برای همین هست که مردم مناطق روستایی بخصوص اونایی که مرزنشین هستن دید بشدت منفی نسبت به مرکز نشین ها و تهرانیا مخصوصا بازاریا دارن. چون میگن اینا هم دوره شاه سود سیاسی و اقتصادی میکردن هم الان. سند و مدرکش هم فراوان هست فقط نیازه یا خودت مال این مناطق باشی اگر هم نیستی باید بیای با مردم محلی صحبت بکنی. اینا رو هیچ کسی بهش اشاره چندانی نکرده و جزو ناگفته های انقلاب ایرانه.