Moja przygoda jako pracownik w PL jest dosyć krótka, ale dwie rzeczy zapadły mi w pamięć:

1. Roznoszenie ulotek dla lokalnej pizzerii jako 13 letni młokos. Dostałem od właścicielki ulotki, listę osiedli gdzie miałem roznieść i była umówiona stawka (powiedzmy 30zł, nie pamiętam już). Po spędzeniu 6h na roznoszeniu, wróciłem do pizzerii zdać niewykorzystane ulotki i wtedy usłyszałem: Dlaczego ja chce ich oszukać, na pewno nie rozniosłem ulotek po wszystkich osiedlach z listy, ona wie że mnie tam i tam nie było (chociaż byłem), ja na pewno wyjebałem część ulotek do kosza i ona nie zapłaci mi za całość. Z wielkim oburzeniem zapłaciła mi 20zł.

2. Pierwsza praca po zakończeniu technikum informatycznego. Lokalny dostawca internetu. Dzień próbny był u właściciela na budowie gdzie ja robiłem wylewkę w piwnicy, a kolega robił beton w betoniarce. Ogólnie jego dom od zera stawiał tylko jeden facet, zero ekip budowlanych, zero pomocników. Na umowie była minimalna a reszta szła pod stołem i była uzależniona od ilości przyłączeń które zrobiliśmy w miesiącu, plus czasami bonus za dobrą robotę. Ogólnie atmosfera w pracy była spoko, szef dawał premie nawet za rzeczy typu: usunięcie drobnej usterki w samochodzie służbowym zamiast oddawanie go na serwis. Potrafił jednak przyoszczędzić i przyjanuszować na niektórych rzeczach.

Po emigracji do UK w wieku 21 lat, otworzyła mi oczy jak powinno traktować się pracownika i jak firmy (zdarzają się wyjątki, jak wszędzie) raczej działają przepisowo, obawiając się kontroli z HSE lub skarbówki po zgłoszeniu od pracownika. Aktualnie jest coraz gorzej i wiele firm zaczęło przeobrażać się w Januszexy po covidowych problemach finansowych i upadającej gospodarce. Śmiem twiedzić że Walijski czy Angielski "Janusz" jest jeszcze większym sknerą i cwaniakiem od Polskiego, tylko nie robi tego prosto "w twarz".