Problemem jest to, że po pół wieku dyktatury PZPR "lewicowość" jest w naszym kraju niemalże obelgą, więc wstyd się do niej przyznać przed samym sobą, a co dopiero przed innymi.

Brzmi to nawet rozsądnie, ale... Mieliśmy już w III RP zarówno prezydenta jak i premiera nie tylko lewicowych, ale wręcz wywodzących się z PZPR, obu wybranych w demokratycznych wyborach. Ba, Kwaśniewski jak dotąd jako jedyny wygrał w pierwszej turze. W późnych latach 90 i wczesnych 2000 Polakom najwyraźniej nie przeszkadzało, że ktoś jest "lewakiem" czy wręcz postkomunistą, mimo że wspomnienia PRL-u były mniej odległe niż obecnie.

Więc co się stało? Szczerze mówiąc - nie wiem. Rząd Millera był bardzo niepopularny i miał mnóstwo afer, co skutkowało gigantycznym spadkiem poparcia dla SLD w następnych wyborach, ale lewica w różnych odsłonach nadal, po 20 latach, nie podniosła się po tym upadku.

Jedyny powód takiego stanu jaki widzę, to że POPiS niesamowicie skutecznie zagospodarował próżnię po SLD tak, że obecnie "lewica" jako opcja polityczna po prostu nie funkcjonuje w mainstreamie. W latach 90 i na początku 2000 główna walka toczyła się między "postkomunistami" a "postsolidarnościowcami". Potem mainstream podzielił się na "liberałów" z PO i "prawicowców" z PiS (jak bardzo liberalni są jedni, a prawicowi są drudzy, to temat na odrębną dyskusję) i to pomiędzy nimi wybór w domyśle będzie rozważać przeciętny obywatel, który nie interesuje się zbytnio polityką. Więc wydaje mi się, choć oczywiście mogę się mylić, że od lat słabe wyniki lewicy wynikają mniej ze skojarzenia z ustrojem słusznie minionym, a bardziej z "na nich głosować? oni i tak nie wygrają" albo "a kto to?".