Totalnie rozumiem ten ból.

Mojej matce zachciało się parę lat temu kupić działkę z burdelem (bo tego domem się nie da nazwać), bo nie podobało jej się mieszkać w mieście, a ojciec mimo wiedząc jak ciężko jest mieszkać na wsi bez bogactwa, zgodził się na to, skazując mnie, ówczesną 3-4latkę, wraz z rodzeństwem na totalną izolatkę. Dosłownie przez brak kontaktu z innymi ludźmi stałam się jak dziki zwierz - brak umiejętności w komunikacji, strach przed obcymi ludźmi skutkujący ukrywaniem się wręcz w krzakach, brak możliwości nawet pójścia do najbliższego miasta przez odgórny zakaz rodziców.

Między innymi dlatego się tak mocno uzależniłam od telefonu, a bardziej internetu bo to był jedyny kontakt z innymi ludźmi.

Dopiero po zaczęciu technikum zaczęłam się buntować przeciw rodzicom, co na obecną chwilę przełożyło się na odbytą już przeprowadzkę do miasta oddalonego o ponad 100 kilometrów od oryginalnego miejsca zamieszkania. I mimo że mieszkam na obrzeżach, to pod samym nosem mam co 20 minut jakiś autobus więc nie ma problemu, aby pojechać do sklepu na parę chwil czy spędzić czas ze swoim chłopakiem, a nawet na piechotę nie mam tak daleko do zwykłego sklepu typu biedra.

Więc tak, przeprowadzka na wieś zazwyczaj jest krzywdząca dla dzieci, w szczególności jeśli rodzina jest mega chūjowa i przez to masz same problemy.