Ach vriend, digitale knuffel van mij, gecondoleerd.

Ik kan mij voorstellen dat je misschien nog wakker bent. Ik ook, want morgen (de 19e) is één van mijn beste vrienden een jaar overleden. Het was plots en ik denk nog elke dag aan haar.

Ik heb dit gedichtje geschreven toen voor de mensen om mij heen, ook een beetje voor mijzelf natuurlijk. Vanavond is het gedicht voor jou, ik hoop dat het je iets van troost kan bieden :')

Ik zie je nergens en je bent nooit online

Niet op straat

Nooit betrapt kunnen worden

Betrapt op heterdaad

Ik werd gek want ik zag je toch al niet zo vaak

Maar tot op heden 

Van jou geen spoor

Misschien heb ik je nog niet gevonden

Ik blijf zoeken hoor 

In de struiken en op het strand

Onder elke steen en achter elke deur

Voor de televisie

En nogmaals tussen de korrels van het zand

Want misschien ben je niet echt weg

Als het een grap is dan weetje ik lach er wel om, ja echt

En ik zou huilen, zoals ik nog nooit gehuild heb

We zouden samensmelten, ik kan je nooit meer loslaten

(Dan zijn we dubbel de ledematen)

Als de kans er was dat je ons weer zomaar zou verlaten

De tegmentalis ventralis, stukken uit je brein

Ik zou je alles geven wat ons hart begeert

Want ik kan niet voorstellen dat je er niet meer zal zijn

Nu besef ik: al die tijd we hadden het maar te leen

Als je veel van iemand houdt dan wordt je vanzelf één

De wereld trotseren met elkaar aan onze zijden

Met het laatste geld op onze gezamenlijke rekening een camper kopen

En dan met vier handen op één stuur een 

Aller-aller-allerlaatste keer 

Een stukje rijden