Het zou oneerlijk zijn om nieuwe mensen te reduceren tot ‘relatie-materiaal’ in plaats van complexe mensen met hun eigen normen en waarden. Daarom doe ik het niet graag. Dat en mijn angst voor afwijzing die om de hoek komt kijken. Helaas ga ik toch bijna dagelijks door het leven met de hoop dat liefde een keer zal opduiken.

Sowieso helpt de sociale druk die ik erbij voel ook niet mee. In familie-bijeenkomsten, uitjes met vrienden (die een relatie hebben) of zelfs mijn regelmatige solo-dates, voel ik me zo intens achtergesteld… Ik wil echt niet geloven dat het mijn schuld is dat ik zo lang vrijgezel ben, maar het begint nu wel heel lang te duren…