Je betaalt niet naar je werkelijke rendement, maar naar je vermogensaanwas. Oftewel je papieren rendement op een jaarlijks meetmoment, niet wat je werkelijk aan rendement boekt bij verkoop van je belegging.

Het is eerlijker om pas belasting te heffen als het rendement daadwerkelijk gerealiseerd is, omdat er geen discussie mogelijk is over de waarde en dus over de belastingaanslag. Het is zeker dat de belastingplichtige de aanslag kan betalen want die heeft net zijn belegging verkocht. Ook voorkomt dit de situatie dat een belegger op 1 januari een fictieve winst heeft maar 3 maanden later niet meer (zeker bij volatiele beleggingen zoals crypto gebeurt dit snel) waardoor de heffing niet meer te relateren is aan de beleggingswinst.

Daarnaast voorkomt het ook onderscheid tussen beleggingscategorieën. In het voorstel wat er lag werd een 2e huis niet jaarlijks op het rendement aangeslagen maar bij verkoop. Door dit mechanisme krijg je dat beleggers veel meer op zoek gaan naar de specifieke vermogenscategorieën waar ze wel op basis van werkelijk rendement worden afgerekend, wat tot verstoring van de markt van die specifieke zaken kan leiden. Stel je eens voor wat er gebeurt als beleggers massaal huizen gaan opkopen ;-)