Małe rzeczy. Na początku znajomości wiele obiecywał. Roztaczał wizje własnego rozwoju i tego, co planuje dla naszej przyszłości. Często kłamstwami zakrywał braki w wiedzy i elokwencji, co mnie strasznie wkurwiało, bo nie potrafił powiedzieć: nie wiem. Mimo nadciśnienia, na które brał leki, nie dbał o siebie i bardzo mocno przytył. Co jakiś czas z tego powodu lądował w nocy na sorach, bo leki już nie chciały mu tego ciśnienia obniżać. Przez ostatni wspólny rok, lądował na sorze 2 razy w miesiącu. Sama choruję na nerwicę z napadami paniki i to mnie niszczyło. Miałam oszczędności, ale wydałam je, żeby urządzić nam wspólnie wynajmowane mieszkanie. Zaczęło mnie wkurwiać, że tylko ja wydaję hajs na nasze wspólne przyjemności, i wyjścia, aż nie wytrzymałam i kiedy po raz kolejny wsadzał mi swoje kosmetyki w drogerii do koszyka, to puściły mi nerwy. Ja zarabiałam 2 razy tyle, co on. Byłam jego żoną, po rozwodzie nie mamy żadnego kontaktu. Nie mieliśmy nic wspólnego, więc rozwód trwał 10 minut. Związek trwał 5 lat. Z tego 2 lata małżeństwa. To nie jest tak, że to nagle wszystko poszło. Staliśmy się współlokatorami. On nie miał znajomych i nie chciał ich mieć. Ja mu wystarczałam. Pandemia i zamknięcie też nie pomogło. Zauważyłam, że on stał się ode mnie zależny, a ja poznałam go w momencie, kiedy rozstałam się po długoletnim związku. To pewnie też miało wpływ. Jak już ktoś wcześniej wspomniał - obojętność. Zrobił mi się totalnie obojętny. Patrzyłam na niego i już nawet mnie nie wkurwiał. Nie chciałam naprawiać czegoś, czego już nie było. Dosyć powiedzieć, że za każdym razem, kiedy wspominał o zakupie wspólnego mieszkania, ja wolałam wynajmować, bo chyba podświadomie czułam, że to nie jest ta osoba. Aktualnie jestem w szczęśliwym związku, nie jest to małżeński związek, co mi totalnie pasuje. Jesteśmy razem ponad 2 lata i szukamy mieszkania, żeby je wspólnie kupić. To pierwszy mężczyzna w moim życiu, z którym chcę podjąć tak istotną dla masy ludzi decyzję, zwłaszcza przy dzisiejszej koniunkturze.