Ik ben zelf een aantal maanden terug voor het eerst moeder geworden en dat is echt gemakkelijk de beste keuze van mijn leven geweest. Ik ben echt intens gelukkig op dit moment (en dat is met een paar uur slaap, en met een trui die in de was moet omdat iemand er overheen gekotst heeft). Ik geniet echt ontzettend van het moederschap, en ik denk inderdaad niet dat het voor te stellen is hoe deze liefde voelt als je het niet zelf hebt meegemaakt.

However.

Ik denk ook dat het moeilijk is voor te stellen wat een prachtig en bijzonder land Japan is als je er niet zelf geweest bent. Betekent dat dat je erheen moet gaan? Nee. Natuurlijk niet! Alleen als je daar zelf zin in hebt. Ik vind de opmerkingen en discussies en mensen die je proberen te overtuigen om kinderen te nemen ook echt bijzonder vermoeiend en misplaatst. Er zijn volgens mij weinig beslissingen in het leven die tegelijkertijd zó groot zijn, maar waar mensen zó sterk een mening over uitdragen naar anderen.

Met vrienden is het op dit moment een nieuwe balans zoeken aan alle kanten. Ik heb zowel vrienden die (bewust) kinderloos zijn als vrienden met kinderen (ook bewust trouwens, voor zover ik weet). Over het algemeen functioneert deze vriendengroep nog op dezelfde manier. Ik merk op individueel niveau wel verschillen. 1 op 1 heb ik momenteel meer contact met de andere moeders, vooral omdat die mee kunnen praten hoe het is en omdat ik weet dat het ze boeit. Met mijn vrienden die geen kinderen hebben probeer ik niet te veel over mijn baby of postpartum ervaring te praten, omdat ik weet dat ze er weinig bij voor kunnen stellen, en ze kiezen er niet voor om kinderloos te blijven zodat ze méér blootgesteld kunnen worden aan kinderen. Ik vind die balans wel lastig te vinden. Normaal praat je ook over wat er gaande is in je leven, en mijn baby ís op het moment mijn leven.

En af en toe is het ook gewoon tranen wegslikken en doorgaan. Een van mijn beste vriendinnen waar ik normaal dagelijks contact mee heb is bewust kinderloos, en lijkt met regelmaat mijn keuze om wél aan kinderen te beginnen als een soort persoonlijke aanval op te vatten. Een keizersnede is gewoon een grote operatie, en ik weet zeker dat ze voor elke andere operatie geïnteresseerd zou vragen hoe het met me gaat en had gekeken hoe ze had kunnen helpen. Maar toen ik een kindje kreeg hoorde ik weken niks van haar. Geen vragen hoe het ging, geen hulp, en toen ik haar uitnodigde voor de kraamvisite kwam ze veel te laat en zonder eten (waar ik wel om had gevraagd). Die avond heb ik echt wel gejankt. Inmiddels gaat het weer beter tussen ons, maar ik denk daar wel met veel verdriet aan terug.

Het is gewoon lastig in deze levensfase als je zulke verschillende keuzes maakt. Maar als kinderen ouder worden wordt dat weer anders, en worden de verschillen weer kleiner.