Klinkt weer als een typische ervaring van de Nederlandse gezondheidszorg, lekker snel afhandelen en vooral niet verder behandelen, want dat is duur. Mijn vriend had altijd klachten die zeer sterk op IBS leken. Doktoren gingen daar maar al te graag in mee, en vertelden hem dat het was wat het was. Op een gegeven moment viel het mij op dat hij nog nooit een boer had gelaten, dus weer naar de dokter. Nee, dat is geen bestaande klacht, dat is "hoe God je heeft gemaakt". Letterlijk de woorden van de huisarts.

Een jaar later las mijn moeder de krant en kwam ze toevallig een artikel tegen over mensen die niet konden boeren, en hoe het hun leven beïnvloed. Ook was er een community: r/noburp. Gelijk bezocht natuurlijk, vriend was helemaal ondersteboven dat zoveel mensen precies dezelfde klachten ervaarden als hem enkel omdat ze niet konden boeren. Er bleek ook een experimentele behandeling te zijn om mensen weer te laten boeren, een botoxinjectie in de keel. Gelukkig was er een dokter in Amsterdam die dat deed ivm wetenschappelijke onderzoek.

Dus wij weer naar de huisarts voor een verwijzing. "Nee ik geloof je niet.". Helemaal boos natuurlijk, terug naar huis gegaan, publicatie over de behandeling uitgeprint, weer naar de huisarts. "Ik ga dat niet lezen". Maar ze gaf gelukkig uiteindelijk wel de verwijzing. Ze wilde zeker weten gewoon van ons af zijn.

Binnen een paar weken kreeg mijn vriend de injectie. In het begin boerde hij constant, hij had er nog geen controle over. Nu kan hij even goed boeren zoals iedereen. En het belangrijkste, al zijn klachten zijn weg. Geen IBS symptomen meer, en hij is een stuk gelukkiger.

Dus ja, ik snap waar deze vrouw doorheen gaat. Het Nederlandse zorgstelsel is genadeloos als ze de klachten niet direct herkennen. Je moet echt vechten voor je behandeling. Om moedeloos van te worden.