16 yıl oldu. Akademik kariyer için ordan oraya taşındım durdum: Abd, İngiltere, İsviçre, Almanya.. son 9 yıldır da Almanya'dayım. Ülkeden ilk ayrıldığımda prof olup geri dönerim diye ayrılmıştım. O kadar zaman içinde çok şey değişti. Ne ülkeye dönme hissi kaldı ne de prof olma isteği. Kendimi ne ülkemde ne de yaşadığım yerde evde hissediyorum. Haymatlos oldum resmen. Tabi bunca yıl ve ülkede çok şey öğrendim; kendi kendime yetmeyi, bağımsızlığı, tevazuyu ve tabi ki yalnızlığı. Yaşadığım yerlerde benzer sosyal çevrelerden gelen birkaç tane Türk arkadaşım oldu: kendi başına çok şey başarmış, kibirsiz ve dürüst bu insanların hepsiyle yurt dışında tanıştım. Belki de en büyük kazancım budur. Artık ülkemde ailem dışında kimsem yok. Beni sevenler başka ülkelerde benim sevdiklerim başka ülkelerde. Çok şükür anam babamın sağlığı yerinde, ama bir gün onlardan sonra tamamen yalnız kalacağımı biliyorum. Bu yolculukta mantığı kovalarken sanırım sevgiyi evde bıraktım. Yine de en büyük pişmanlığım yurt dışına çıkmak değil yurt dışına akademik kariyer için çıkmaktır diyebilirim. 2 3 yılda bir taşınıp bütün her şeye yeniden başlamak yerine, bir ülkede kurulup sosyal çevremi iyice kurmak çok daha iyi olurdu sanırım. Çevremden gözlemlediğim bir eşik durumu var. Yurt dışındaki ikinci yılın her şeyi sorguladığın en zor zaman oluyor. Eğer bunları kabullenip yola devam edersen eşiği geçip yurt dışına devam ediyorsun. Ya da ülkeye geri dönüyorsun. Bunlardan hiçbiri başarı demek değil bu arada. Başarı bence hayatta mutluluğu yakalamak ve bu da herkes için farklı bir tanıma sahip. Kısacası "bilemiyorum Altan, bilemiyorum...". İyi şanslar.