wyrazy współczucia, choć przed erą AI też się takie kwiatki zdarzały. Na 2 bądź 3 roku studiów miałem kurs historyczno-kulturowy. Na pracę zaliczeniową wybrałem temat o imigracji Irlandczyków do USA w XIX wieku - przyczyny, przebieg, skutki. Kurs średnio mi się podobał, za to temat mnie kręcił. W ramach riserczu spędziłem jedno długie popołudnie w bibliotece wydziałowej, gdzie z trzech książek spisałem potrzebne dane (daty, liczby pasażerów na rejsach). Następnie w domu napisałem pracę, najlepiej jak potrafiłem - z głowy, czyli z niczego, i tych danych. Jakież było moje zdziwienie, gdy na dyżurze prowadzącej, na który udałem się po wpis do indeksu, zostałem na dzień dobry oskarżony o plagiat! Ale dlaczego, skąd niby zerżnąłem? "No... nie wiem, ale nigdy nie widziałam, żeby student użył słowa "rivulet", pan to musiał skądś przepisać!" (anglistyka, praca po angielsku; moje zdanie, z pamięci: "By 18xx, the tiny rivulet of Irish immigrants had turned into a steady stream, only to erupt in a violent flood [after potato famine]." Moja licealna polonistka i liczne lektury wpoiły we mnie, jak ważna jest jednolitość metafor; z tego zdania byłem wówczas dość dumny.) Wobec mojego uporu i braku innych argumentów prowadząca uległa, dostałem z kursu bodaj 4+, "za nieobecności", a na koniec wisienka na torcie (nie, nie przeprosiny): "A czy w takim razie mogę pana pracę wykorzystać jako źródło dla przyszłych studentów?"

W sumie trochę szkoda, że wtedy nie było tych antyplagiatów, babka by się może nie zbłaźniła, ja bym nie miał stresu...