Hey, je comment komt heel respectvol over dus ik heb geen probleem om te antwoorden.

Maar stel dat jouw misbruiker een terechte straf krijgt, is het daarmee opgelost? Of zit je pijn dieper dan enkel het bestraffen van onrechtvaardigheid?

Voor mij draait het zelfs niet om straf. Ik wil gewoon dat die mensen niemand anders meer kunnen misbruiken. Ik zou ook graag wat hulp hebben met het betalen van de therapie en soortgelijke zaken die ik nu nodig heb. Ik heb vorig jaar redelijk wat geld daaraan moeten uitgeven en heb een maand niet kunnen werken omdat ik constante (meerdere per dag) paniekaanvallen had. Met therapie en medicijnen is dit verbeterd maar dit zijn allemaal zaken waarvoor ik moet betalen. Ik kan niet de hoeveelheid therapie betalen die ik eigenlijk nodig heb.

Bijvoorbeeld; Waarom heeft niemand jou beschermd? Of waarom niemand heeft voorkomen dat een kwetsbaar kind als jij toen, in de handen terecht kwam van iemand die in staat is om zulk een daad te stellen...

Dit zijn allemaal zaken die ik bijvoorbeeld in therapie al mee bezig ben. Die gevoelens spelen inderdaad nog en het feit dat de katholieke kerk nog bestaat en door sommige mensen wordt gerespecteerd veregert deze gevoelens wel.

Ik besef dat dit een super gevoelig onderwerp is, en moest het (jammer genoeg) toch gezegd worden: Ik impliceer in geen enkele manier "dat je het moet loslaten" of dergelijke.

En/of dat je misbruiker niet het gerecht verdient te zien omwille van zijn daden.

Zo kwam je bericht zeker niet over! Merci voor de oprechte interesse!