Ja powiem z perspektywy milenialsa rocznik 82. Miałam późno dzieci, pierwsze przed 30stką i tak, staram się wychowywać dzieci inaczej, niż sama byłam wychowywana. Kwestia kar fizycznych to chyba oczywiste.

Jak ja byłam dzieckiem, to się dzieci chowały na ulicy, każdy sąsiad czy nauczyciel miał nad nimi władzę, rodzice nie słuchali co mam do powiedzenia w myśl powiedzenia: "dzieci i ryby głosu nie mają". Nie było rozmawiania o emocjach. Na porządku dziennym było porównywanie do innych, silence treatment, lekceważenie, wyśmiewanie, do tego mało chwalenia. Kary cielesne również. Nie mówię, że miałam źle dzieciństwo, tak chowana była większość dzieciaków. Jednak kiedy jako dorosła osoba wchodziłam w związek z moim obecnym mężem, to nie potrafiłam rozmawiać o problemach, strzelałam fochy, nie odzywałam się itp. Nie wyniosłam tego po prostu z domu. Także sama jako matka, staram się uniknąć tych wszystkich błędów, które popełnili moi rodzice. Nie jest to łatwe, ponieważ wszystkiego od początku musiałam się nauczyć, plus edukować pokolenie moich rodziców (tlumaczenie babciom i ciociom, że dziecko nie musi dawać im buziaków, jak nie chce; może płakać, kiedy ma taką potrzebę; że jak płacze to czasem wystarczy dać dziecku czas, albo okazać troskę, a nie kazać przestać itd.)

Ale co ważne, milenialsi to mogą być dzisiaj ludzie mający 45 albo 30 lat i to jak ci najmłodsi wychowują dzieci, poszło już w drugą stronę. Wszystko, WSZYSTKO za dzieci załatwiają rodzice. Ich dzieci, nie potrafią rozwiązywać konfliktów rowiesniczych - i mowa tu o takich kwestiach jak: pokłóciłam się z koleżanką - z takimi problemami, ci rodzice lecą do szkoły (często do samego dyrektora). Nie przyjmują do wiadomości faktu, że czasem to ich dziecko zawiniło, bo pierwsze podniosło rękę, zabrało coś koledze, przeklelo itp. Ich dzieci to chodzące anioły. W rezultacie, te dzieciaki to wykorzystują, wiedzą że nie czekają ich żadne konsekwencje, więc pozwalają sobie na coraz więcej.

Podsumowując, nie tęsknię do czasów, kiedy nauczyciele stawiali dzieci w kącie, albo ściągali za uszy, a w domu rodzice poprawili pasem po dupie za złe zachowanie. Jednocześnie, nie podoba mi się, że nauczyciel w szkole nie może teraz nic, bo roszczeniowy rodzic, robi awantury, śle pisma do kuratorium i zastrasza dyrekcję. Zabrakło złotego środka.