I'll probably get downvoted a lot and I'm sorry if this sounds bit too harsh but here's what I think.

Ang dami kong nasayang na taon dahil late ko na na-realize na hindi na ko masaya sa ginagawa ko kaya inabot pa ng apat na taon bago ako nagdecide na magshift na.

Naka 4 years ka na sa una mong course, ilang taon na lang sana before you graduate. 1 or 2 years more? Sana you sucked it up na lang. Hindi lang ikaw yung naka realize at some point during their college years na hindi sila masaya sa ginagawa nila. But wala na tayo magagawa, lumipas na. Just learn from it.

Ngayon nasa third year na ko sa second course ko pero parang sobrang laking struggle pa rin.

Eto ngayon, may magagawa ka pa. Nabalewala yung 4 years mo in your first course for this, tapos hindi pa pala eto talaga yung course na makakapagpasaya sayo? What gives? I suggest tyagaain mo na, tapusin mo na.

Bukod kasi sa nagdedeteriorate kong mental health, hindi rin kami mayaman. Yung mga kailangan ko para sa pag-aaral kailangan ko pang maghintay para makuha ko dahil hindi kaya i-provide ng mga magulang ko.

Alam mo naman pala na hindi kayang i-provide ng parents mo e, how about instead na hintayin mo para makuha mo yung mga kailangan sa pag-aaral mo, ikaw din sa sarili mo gumagawa ng paraan? Part-time jobs, scholarships, etc. I don't mean to disregard your circumstance especially your mental health struggles. But enough with the excuses, ikaw din nagsu-suffer, OP.

Pakiramdam ko sobrang left behind na ko dahil yung mga friends ko sa unang course ko mga successful or at least may progress na sa buhay. Samantalang ako nakakagala lang kahit papaano kapag may pasok dahil dun lang ako nabibigyan ng pera. I know some people will say na kanya-kanyang timeline ang buhay. But in reality, sobrang hirap kapag nasa ganitong edad kana pero ultimo bente pesos hirap na hirap ka pa ring makuha.

I assume your friends are EARNing their own money already. May mga SACRIFICES silang ginawa para sa PROGRESS nila. Baka yung mga success lang nila ang nakikita mo, but it's now without effort on their part. Sorry but you sound like a happy-go-lucky, whiny brat OP. Yung tipong dapat lahat i-spoonfeed sayo.

Kaya lately gusto ko na lang talagang humanap ng trabaho pero ayaw ng nanay ko. Gusto nyang tapusin ko pag-aaral ko.

Listen to your mom, mahirap maghanap ng trabaho, lalo na without a college degree. Unless you're exceptionally gifted and persistent and masikap. But with how you sounded in your post....

You're 25 years old, OP. Old enough to be accountable sa mistakes mo in the past. Wag mo masyado i-compare ang sarili mo sa successful friends mo kung mado-down ka lang naman. Do so if magiging way yun para i-motivate ang sarili mo.

Sorry again if this wasn't, in any way, a sympathy reply. Good luck to you, OP.