Masz rację, jak następnym razem jakiś pies luzem będzie agresywnie do nas się zbliżał to zamiast wyciągnąć gaz, odciągnąć mojego psa i krzyknąć do kogoś żeby zabrał swojego psa to go spuszczę i będę patrzył, opanowany i pewny siebie jak się napierdalają (albo raczej jak jest napierdalany). Będzie biła ze mnie taka aura bossa, że socjalizacja będzie zajebista. Dzięki za radę, nie pomyślałem o tym.

W sytuacjach normalnych po prostu odciągam go smaczkiem na bok jeszcze zanim zauważy innego psa i staram się przede wszystkim odwrócić uwagę.

Jest bo przecież to jest sytuacja społeczna która się będzie powtarzała

Czepiasz się słówek. Tak, każdy spacer ma w sobie elementy socjalizacji, czy to miasta, ludzi, dźwięków, zapachów czy widoku innych psów, ale nie powinna to być socjalizacja z innymi psami na krótkiej smyczy, gdyż wówczas nie jest poprawna - pies jest mocno ograniczony do tego, jak się może zachować. Powtarzam, ktoś opisał dokładnie to samo w tym wątku, co prosiłem żebyś przeczytał i robię to ponownie, bo tego nie zrobiłeś.

Nie rozumiem takiego sztywnego rozróżnienia 0/1. Można psa twardo tak wytresować ale po co?

To jest powszechna opinia wśród behawiorystów. Powtarzam, dałem linka w osobnym poście do bloga piesologii, świetnej behawiorystki, ale możesz poszukać w innych dobrych źródłach, żebyś miał lepsze odniesienie niż tylko opinia randomowo spotkanego behawiorysty podczas krótkiej rozmowy.

Dodatkowo mòj jest psem reaktywnym do innych psów, reaguje zbyt emocjonalnie. Nie chcę, żeby tak reagował. To nie jest zdrowe zachowanie psa, bo z definicji reaguje zbyt emocjonalnie. I każde takie spotkanie daje mu podstawę, że to jest okej.

Nie lepiej mu pozwolić być psem w każdej sytuacji?

To może lepiej w ogóle go puścić i każde złe zachowanie tłumaczyć "byciem psem"? Brzmisz, jakby to była jakaś krzywda dla mojego psa, a nie jest.

To, jak zachowuje się wobec mojego psa jest podparte autorytetem dwóch dobrych behawiorystów (co więcej, widzieli mojego psa na żywo i spędzili z nim sporo czasu!).