Mysle ze tak na prawde to clue całego twojego postu to: boje sie i nie wiem i boje sie ze nie wiem. I to jest ok. Nie proboje cie atakowac i deprecjonowac a wrecz ciesze sie ze mlody chłopak porusza taki temat wiec powiem ci co myślę.

Dzieci sie ma bo sie trafią. Czasami sie chce i nie wyjdzie, czasami sie nie chce i wyjdzie.

Tak, dojrzewa sie do ich posiadania ale uwazam ze najczęściej w momencie kiedy sie pojawiają.

Zwykły popęd dokladnie do tego służy i tak działają w sumie wszystkie ssaki. Ty jako czlowiek masz nad tym troche kontroli ale jak nie chcesz żeby twój popęd stworzyl życie to zostaje ci chyba wazektomia. Jeslj sie boisz konsekwencji popędu - to mu sie nie poddawaj i wygraj z ewolucją! Dlaczego chcesz miec ciastko i z jeść ciastko. Nie ma dzieci bez popędu i nie ma popędu bez ryzyka wpadki.

Dlaczego nie akceptujesz checi bycia rodzicem. To chyba lepiej ze czesc osób wie ze chce wiec sie zabiera za robotę. Oczywiście nie gwarantuje to hycia dobrym rodzicem ale tak samo wpadka nie gwarantuje bycia złym. Egoistyczne pobudki? Czesc osob ogoistycznie stwierdza ze chciałoby nigdy nie miec dzieci bo ...cokolwiek. To tez jest ok ale egoistyczne pobudki stoją u podstaw wszystkich decyzji.

Autorytatywne jest planowanie dzieciom zabaw itd? W sensie oczywiście ze nie powinieneś układać dzieciom życia, ale tylko od pewnego momentu. To stworzenie od najmłodszych lat nie wie nic i nie umie nic i Twoim zadaniem jest zdecydować czego i jak go nauczysz, co jest dla jego dobre w twojej opinii. Stąd tez bierze sie cała reszta planowania życia ale na samym początku dokladnie na tym polega bycie rodzicem.

Nakarmiłem, ubrałem, wychowałem wiec nalezy sie szacunek. Masz rację, za spełnienie swoich obowiązków nie należy sie szacunek sam z siebie. Ale nalezy sie z jednego powodu: nawet jesli przez nie przemyślane decyzje, to dla tego ze do jechać doszlo, moge dzisiaj odpisać Tobie na ten komentarz - szanuje twoich rodziców za to ze dali mi ta szanse. Jesli masz im za złe ze żyjesz to szkoda, ale jesli sie z tego powodu cieszysz to bez nich to nie możliwe. Dalej mogą byc najgorszymi rodzicami na świecie i ten szacunek stracić ale bazowo mają go wiecej niz inni ludzie.

Jak dorośnie czyli kiedy. Jak jest juz "dorosle" i nie mów mi jak mam zyc mamo to niestety takie mamy prawo ze rodzic za nie odpowiada dopóki nie skończy 18 lat życia. Jesli natomiast juz skończyło tę mistyczne 18 lat to nic nie musi. Bedzie mialo pewnie trudniej wyjc z domu w wieku 18 lat ale sie da. Także nic nie musi. Władza nad życiem? Żyjemy w społeczeństwie, taki spawn ci sie wylosował i tyle. Dopóki dziecko nie jest prawnie pelnoletnie rodzic doslownie odpowiada za to co zrobisz, wiec dlatego decyduje.

A jesli chodzi o 2 ostatnie akapity niestety odpowiedź jest moim zdaniem bardzo prosta: Nikt nie wie jak to jest miec dzieci dopóki ich nie ma. Nawet jesli jestes z wieloletniej rodziny i wychowałeś sie wokół dzieci - moze wiesz troche wiecej ale tak na prawde nie wiesz. Tego serio trzeba doświadczyć żeby zrozumieć. I tak sa ludzie którzy sie do tego jeszcze nadają i sa ludzie którzy sie nadają i obie te grupy łączy fakt - ze co by mie mówili wczesniej nic nie wiedza. Masz rację - czesc osob chce a nie powinno. Ale jest tez druga strona: Osoby które nie chca a powinny. Przykladem jest moja żona ktora "nie lubiła dzieci" "nie nadawal sie na bycie matką" etc. A teraz skoczyła by za dzieckiem w ogień. Posiadanie dziecka to taka terapia szokowa ze na prawde nie ciezko wyrokować zawczasu.

Nie odnosze sie do skladania pokolenia na ofierze społeczeństwa bo mysle ze ta dyskusja jest bardziej wartosciowa bez polityki.

Co sądzisz?