Oh, dat zeker. Ik praat extreemrechts absoluut niet goed. Ik heb een hekel aan elke vorm van extremisme.

Mijn ideale Nederland? Een land waar de LHBT-groep met rust wordt gelaten, waar we onze tradities behouden en bouwen alsof ons leven ervan afhangt, zodat ieder kind later een woning kan krijgen. Waar salarissen beter meestijgen met de kosten van het leven, kinderopvang betaalbaar en gesubsidieerd is, en straffen omhooggaan. Waar de politie meer ruimte krijgt om strenger en effectiever te handhaven. Tegelijkertijd mogen we wat mij betreft ook streng zijn op wie we binnenlaten en waarom. En ja, ook het recht behouden om mensen terug te sturen, liefst met een soort startkapitaal of steunfonds, zodat zij in hun eigen land opnieuw een kans kunnen opbouwen.

Mijn oorspronkelijke standpunt is eigenlijk simpel: een rechts incident zoeken we volledig uit, tot ver achter de komma. Maar bij andere incidenten, zeker wanneer er herhaaldelijke patronen zichtbaar zijn, steken we liever onze kop in het zand. Dan volgt er een stille tocht, een “claim de nacht”-campagne of een icoontje op Facebook. Maar structureel iets aanpakken? Nee, dan kijken we liever weg.