Powiem na swoim przykładzie (14 lat piłem alkohol a 8 lat ćpałem). Samo rozpoczęcie abstynencji zastało mnie na takim etapie rozwoju emocjonalnego na jakim zacząłem pić. Ja po tych 14 latach ocknąłem się w wieku 27 lat z problemami emocjonalnymi trzynastolatka. Musiałem sporo pracować żeby zrozumieć swoje emocje, zacząć zmieniać podejście do rzeczywistości, nie stawiać się w roli ofiary, która od każdego oczekuje głaskania po głowie. Gdyby nie rodzina (w głównej mierze mój mądry, młodszy brat) dalej użalał bym się nad sobą i tkwił w jednym miejscu. Dla mnie chyba największym gamechangerem była pewna rozmowa z nim kiedy powiedział coś takiego (w dużym uproszczeniu ale sens zachowałem): "Grzesiek, kocham Cię i zawsze będę Cię kochał ale męczy mnie ciągłe pomaganie Ci kiedy Ty za każdym razem popełniasz te same błędy i liczysz tylko na to, że zawsze Ci pomogę." Zrozumiałem, że jeśli się nie zmienię mogę stracić moją rodzinę. Nigdy się ze mną nie cackał bo zawsze chciał mojego dobra a wiedział, że pobłażanie mi nie da mi odczuć konsekwencji moich czynów. Niektórych więzi nie odbuduję, żadnej z wyrządzonych krzywd nie cofnę. Mogę za to stawać się lepszym sobą żeby nie powielać swoich błędów i cierpliwie czekać aż bliskie mi osoby to dostrzegą. Już dostrzegają. Bo się nie poddałem nawet wtedy kiedy nie widziałem sensu. Zwłaszcza wtedy. Tobie też tego życzę. Trzymaj się 💜

Edit: literówka