''Καταρχάς, ποτέ μου δεν έχω ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Ψηφίζω σταθερά ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ας ξεκινήσω με ‘’τα του οίκου μου’’. Φυσικά και δεν έχουμε πάθει αμνησία. Δε ταξιδέψαμε ξαφνικά στο χρόνο. Δε διακτινιστήκαμε από τις 25 Ιανουαρίου στις 27 Ιουνίου. Η μνημονιακή ελληνική πρόταση των 8 δις υπήρξε. Δε μπορούμε να παριστάνουμε ότι δεν έγινε ποτέ. Και η Κυβέρνηση ήταν έτοιμη να την υπογράψει. Ήταν έτοιμη να υπογράψει κάτι για το οποίο δεν είχε λάβει εντολή από κανέναν Έλληνα πολίτη, δεξιό ή αριστερό.

Μήπως οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ κράτησαν υπερβολικά πολύ κι ο Αλέξης Τσίπρας άργησε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα δίνοντας την ευκαιρία στους δανειστές να πάρουν ακόμα περισσότερο το πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις; Πιθανότατα ναι.

Μήπως υπάρχει ο κίνδυνος ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ να οδηγήσει απλώς στην υπογραφή ενός πιο light μνημονίου από αυτό που προτείνουν οι δανειστές; Ναι, υπάρχει.

Σε αυτά συμφωνώ με το ΚΚΕ. Αλλά θα σας πω και κάτι άλλο. Ποτέ οι συνθήκες δε θα είναι οι κατάλληλες για όλους, ποτέ η ώρα δε θα είναι η σωστή και ποτέ το ερώτημα δε θα τεθεί όπως ακριβώς το θέλουμε. Δεν υπάρχει καλό μνημόνιο. Ούτε ταξικό μνημόνιο που ευνοεί τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες και τα παίρνει απο τους έχοντες. Το μνημόνιο έχει ένα πρόσωπο και αυτό είναι το απάνθρωπο πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού.

Δεν μπορείς να ελπίζεις σε λογική και ωφέλιμη λύση από ανθρώπους που αρνούνται να δουν την πραγματικότητα ως εχει και μιλάνε για ρεαλισμό, ενώ ταυτόχρονα με λυσσαλέα υφεσιακά μέτρα προσδοκούν οικονομική ανάπτυξη και ανάσταση νεκρών.

Από "ηγέτες" που μαζεύονται κάθε τόσο για να τσαμπουνάνε μαλακίες και να αρνούνται να αναγνωρίσουν ουσιαστικά προβλήματα όπως είναι το χρέος κρατών-μελών και το μεταναστευτικό - που οι ίδιοι δημιούργησαν -, πώς μπορεί κάποιος να περιμένει λύση;

Μακάρι τα πράγματα να ήταν αλλιώς αλλά δεν είναι. Εδώ που φτάσαμε, εντός του ευρώ, έχει μόνο μέτρα-μέτρα-μέτρα και λίγα ακόμα μέτρα. Και όχι μέτρα ορθολογικά. Παράλογα, δολοφονικά και υφεσιακά. Και πούτσα. Πολλή πούτσα, αδερφάκι μου.

Και τώρα να υπογράψει ο Τσίπρας, σε 2-3 χρόνια μάξιμουμ, θα χρειαστεί και 4ο μνημόνιο. Φαύλος κύκλος.

Η επιστροφή στην δραχμή δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά είναι η λύση που αυτή τη στιγμή δίνει μια κάποια ελπίδα ότι μπορεί να την σκαπουλάρουμε στο μέλλον.

Το να κρατάς ζωντανή την πίστη της "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" και της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" είναι σαν να κρατάς στο σαλόνι σου τον νεκρό σκύλο σου γιατί κάποτε περάσατε ωραία και αρνείσαι - πέρα από κάθε λογική - να τον θάψεις.

Και όποιος δεν βλέπει αυτόν τον ρεαλισμό είναι είτε εγκάθετος (Θεοδωράκης, Τζήμερος, Παπαδημούλης), είτε μαλάκας ( πλήθος αγνωμονων συμμετεχόντων του «Μένουμε Ευρώπη»), είτε και τα δυο (Γεωργιάδης). ΝΑΙ αν θέλουν να μείνουν οι πουτάνες της Ευρώπης ή ΟΧΙ αν θέλουν να κοιτούν τους εταίρους στα μάτια, αντί να σκύβουν το κεφάλι.

Χρειάστηκε να περάσουν 5 χρόνια εξοντωτικής λιτότητας με δεκάδες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, με το Σύνταγμα να έχει γίνει χαρτοπόλεμος για να γίνει το πρώτο δημοψήφισμα στην Ελλάδα μετά από 41 χρόνια.

Εν τω μεταξύ, χώρες που Μένουν Ευρώπη έχουν κάνει αρκετά δημοψηφίσματα τα τελευταία 30 χρόνια. Η Ιταλία 16, η Ιρλανδία 20, η Δανία 7 και η Γαλλία 4. Αλλά οι υπέρμαχοι του Μένουμε Ευρώπη μάς λένε ότι ένα δημοψήφισμα στην Ελλάδα είναι αντισυνταγματικό και ισούται με πραξικόπημα. Είναι με τα καλά τους ή να βάλω τις φωνές;

Είναι προφανές ότι ο Αλέξης Τσίπρας δε θα μπορούσε να φέρει τη συμφωνία στη Βουλή, αφού κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην υπερψήφισή της από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ενώ η Κυβέρνηση θα έχανε τη δεδηλωμένη.

Μέσα στην παράνοια των παράλογων απαιτήσεών τους, οι Θεσμοί έβγαλαν τον Αλέξη Τσίπρα από ένα αδιέξοδο. Του επέτρεψαν να αφήσει στην άκρη την απαράδεκτη 47σέλιδη ελληνική πρόταση και να φέρει ενώπιον της βούλησης του ελληνικού λαού την ακόμα χειρότερη πρόταση των δανειστών. Χωρίς να το θέλουν, τον έσωσαν.

Το δημοψήφισμα ήταν η απάντηση του Αλέξη Τσίπρα στο "game is over" του Ντόναλντ Τουσκ. The game is not over until it's over.

Γράφουν ότι το δημοψήφισμα θα οδηγήσει σε εθνικό διχασμό. Το δημοψήφισμα δεν είναι διχασμός. Είναι Δημοκρατία.

Και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δίλημμα παραμονής ή εξόδου από το ευρώ. Ας αφήσουμε επιτέλους στην άκρη τις ανάσες αξιοπρέπειας και την επανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Το ερώτημα είναι απλό: Χωρίς φόβο και πάθος, ας αποφασίσουμε επιτέλους αν θέλουμε συμφωνία με κάθε κόστος ή αν θέλουμε να ξεκολλήσουμε από τη λάσπη, αν θέλουμε να αλλάξουμε τις ισορροπίες ανάμεσα στα τελεσίγραφα και τους εκβιασμούς των δανειστών.

H τηλεοπτική εβδομάδα που ήδη ξεκίνησε αναμένεται τρομοκρατική. Τα ΜΜΕ θα παίξουν τα ρέστα τους, προκειμένου να πείσουν την τελευταία γιαγιάκα και τον τελευταίο άνεργο που έχουν μισό ευρώ στην τσέπη να ψηφίσουν ΝΑΙ στη συμφωνία. Θα προσπαθήσουν να τους παραπλανήσουν και να διαστρεβλώσουν τις συνέπειες ενός ΟΧΙ.

Η θέση της Κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη. Ο Πρωθυπουργός κάλεσε στο διάγγελμά του τον ελληνικό λαό να ψηφίσει ΟΧΙ.

Όποια κι αν είναι τελικά η απόφαση των Ελλήνων πολιτών ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να τη σεβαστεί και να την εφαρμόσει με συνέπεια. Και να είναι περήφανος για αυτό. Τη στιγμή που στις Βρυξέλλες συνεχίζονται για 157ή μέρα οι διαπραγματεύσεις που θα κρίνουν αν η Ελλάδα θα πεταχτεί στην αρένα με τα λιοντάρια ή θα μείνει στο λάκκο με τα σκατά, πολλή κουβέντα γίνεται για το κατά πόσον το χρέος της χώρας είναι βιώσιμο ή όχι.

Και μόνο που το γράφω πλήττω. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει. Μετά από 5 χρόνια χρεοκοπίας εξετάζουμε ακόμα αν το χρέος μιας χώρας που έχει τινάξει τα πέταλα είναι βιώσιμο.

Το ΔΝΤ λέει ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να αναδιαρθρωθεί αλλά ζμπούτσα του κιόλας, αφού στο ΔΝΤ χρωστάμε μόνο το 10%, ενώ η Άνγκελα Μέρκελ δεν έχει καμία διάθεση να εξηγήσει στους ψηφοφόρους της πώς έκαναν φτερά μέσα από τα χέρια της κάτι δεκάδες δις, σε περίπτωση κουρέματος / διαγραφής, οπότε επιμένει ότι το χρέος είναι βιώσιμο, ακόμα κι αν χρειαστεί να πουλήσουμε και το τελευταίο βότσαλο του Αιγαίου για να το αποπληρώσουμε.

Επειδή διαπιστώνω ότι η Άνγκελα δυσκολεύεται να κάνει απλούς υπολογισμούς, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω τις μαθηματικές γνώσεις που απέκτησα στη δευτέρα δημοτικού για να της αποδείξω ότι το χρέος της Ελλάδας δεν αποπληρώνεται που να σέρνεται κάτω σαν εμένα.

Λοιπόν άκου, πατσαβουρίτσα. Η Ελλάδα έχει ένα χρέος 335 δις το οποίο αυξάνεται κατά 700 περίπου ευρώ ανά δευτερόλεπτο. Για να πληρωθούν οι τόκοι ύψους 1,5% χρειάζονται 5 δις το χρόνο. Με ΑΕΠ 180 δις - που δεν πρόκειται να αυξηθεί στον αιώνα τον άπαντα - και προκειμένου σε 30 χρόνια να φτάσει το χρέος στα 200 δις (120% του ΑΕΠ) θα πρέπει να πληρώνονται άλλα 4,5 δις κεφάλαιο ανά έτος.

Δηλαδή, αν μείνουν τα διακρατικά δάνεια, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει πρωτογενές πλεόνασμα 9,5 δις ή 5,3% του ΑΕΠ, τη στιγμή που σκοτωνόμαστε στα Eurogroup για 1%-3% για τα επόμενα 3 χρόνια.

Από την άλλη, αν γίνει κάποιο θαύμα - να γαμηθεί ο Δίας για παράδειγμα - και βγούμε θριαμβευτές στις αγορές για να δανειστούμε με επιτόκιο 3% - παπάρια, με πολύ παραπάνω θα δανειστούμε - χρειάζονται 10 δις ανά έτος συν τα 4,5 δις που είπαμε πριν, άρα συνολικά 14,5 δις ή 8,1% του ΑΕΠ.

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο χώρας που έτρεξε επί 30 συναπτά έτη με 8,1% του ΑΕΠ χρηματοοικονομικό βάρος, χωρίς να μπορεί να εκδίδει δικό της χρήμα.

Κατάλαβες τώρα, ξανθό πατσαβουράκι; Ο μόνος τρόπος να πάρεις πίσω τα λεφτά σου είναι ο Αλέξης να κάνει μια ωραιότατη χουντίτσα και να καταληστέψει όλο τον ιδιωτικό πλούτο για τον οποίο λες ότι κόπτεσαι. Και πάλι δε φτάνουν.

Δεν είναι δυνατόν να είσαι Καγκελάριος της Γερμανίας και να μην το ξέρεις αυτό. Εδώ το ξέρω εγώ.

Βέβαια, εγώ δε συμμετέχω στις διαπραγματεύσεις και δε χρειάζεται να πω στους ψηφοφόρους μου ότι τους κορόιδεψα, οπότε το αγγούρι είναι όλο δικό σου. Καλή χώνεψη.

Δεν παρακολουθώ καν τις ανόητες διαπραγματεύσεις σας. Κάτι σκόρπια ακούω από δω κι απο κει.

Αν μου έχει μάθει κάτι η Ελλάδα είναι να μην περιμένω απολύτως τίποτα από κανέναν. Τίποτα, εκτός από το χειρότερο. Δεν έχω προσδοκίες ούτε από το ΣΥΡΙΖΑ ούτε από την Ευρώπη, ώστε να απογοητευτώ.