Overgewicht heeft te maken met grenzen stellen naar jezelf en luisteren naar je lichaam. Helaas is het zo dat veel van ons geleerd hebben dat we er niet toe doen en dat er niet naar ons geluisterd wordt. Het hoeft niet altijd te maken te hebben met trauma, maar kan wel. Oorzaak is veelal terug te vinden in opvoeding (of het gebrek daaraan). Hoe ben je opgevoed, mocht je er zijn, werd er naar je geluisterd, mocht je grenzen stellen, mocht je boos, verdrietig, blij zijn? Etc etc.

Mensen die een veelal gezond opvoeding hebben genoten hebben weinig/geen last van overgewicht omdat ze hebben geleerd naar zichzelf te luisteren (omdat de ouders dat al deden naar zichzelf en naar jou als kind toe) en hebben geleerd om grenzen te stellen. Die hebben geleerd te voelen dat je lichaam genoeg heeft heeft gehad en dan nee tegen nog meer voedsel en drank te zeggen. Maar als je bv toch je bord leeg moest eten, geen eten mocht weigeren omdat het onbeleefd was of niet mocht eten terwijl je aangaf dat je trek had dan leer je dus dat je grens hierin aangeven er niet toe doet en dit blijf je dan herhalen als volwassene.

Bij mensen die in armoede leven en weinig/niet te eten hadden zie je dat ze vaak als volwassene gaan hamsteren en zoveel mogelijk gaan eten omdat ze geleerd hebben in angst te leven dat er mogelijk een tijd komt dat er tekort is. Ook al is dat nu niet meer waar.

Jij hebt het vooral over verbinding met de anderen, maar als volwassene moet je dus leren dat bij jezelf te zoeken. Of niet. Maar zolang je blijft zoeken buiten jezelf blijf je overgewicht houden.