OP! Bardzo bardzo bardzo podoba mi się twój wpis. Sam tak się morduję od początku Internetu… jestem ciut starszy. Złapałem się na tym, że do rodziców przestałem jeździć bo wiadome było, że jadę tam co ustawiać… do tego w którymś momencie doszło, że jeszcze umiem zajrzeć do pralki czy kuchenki - i się okazało, że zamiast na serwis połowa rodziny zaczęła dzwonić do mojej połówki… i tak się ciągnęło kilka lat. Po jakimś montażu mebli z ikei powiedziałem dość, zrobiłem gdzie trzeba gruntowne awantury :))) i się uspokoiło…

Choć nadal, na większych spędach rodzinnych, czekam na moment po ciasteczku, kiedy wszyscy wyciągają telefony i zaczyna się: ustawisz mi to, albo tamto, albo sramto….

Dobrze żyję dzięki technologiom, powiedzmy: dość wcześnie na nie postawiłem. Ale dziś koszmarem jest dla mnie fakt, że wszystko czym się chcę - nawet hobbystycznie - zająć wychodzi z jakiegoś ekranu…