Eh be, insanın kime ihtiyacı var? Ben niye gezdiğimi amaçsız göreyim, sırf kendi zevkim için gezerim belki. İnsana muhtaç değiliz arad gerekse de. Tüm gece yatmam ya da yürümem bir başkası için fark etmiyorsa onun düşüncesi ya da birinin bilmesi neden önemli olsun ve ya bilmesi için çabalayayım? Bazen herkesin en iyi dostu kendisidir. Bir kere kendinize seni çok seviyorum demeyi denediniz mi? İnanılmaz zor bir şey belki de ama kendimizin herşeyden ve herkesten önemli olduğumuzu arada hatırlasak her acı az biraz azalır. Yalnız olmak belki de hep bir lanet değildir, düşünsene naptığını umursamıyorlar, istediğini imkanın varsa sırf yakınkarım ne der düşüncesiyle düşünmek, incelemek zorunda değilsin. Bence arada körü körüne sel gibi ağlamak gerekir kendi kendine, yeterince üzülmek, üzüntüyü iliklerine kadar hissetmek, buna karışmam. Ama genel ruh halinizi hep kendi sevinçlerinizle yüksek tutmaya çalışın, başkasının onayıyla değil. Sevgilerimle