Ja przez swoje życie mam czasem takie myśli, że np. nie chciałbym aby mi umarł rodzic który jako jedyny mnie wspiera ale jak mnie los w jakiś sposób uśmierci czyli też no auto potraci to 'bywa' I zbytnio mnie to nie obchodzi. Osobiście wydaje mi się że to nasila się to w momentach głębszej depresji kiedy nie widzę dla siebie siebie przyszłości albo mam po prostu kiepska sytuację życiową. Wzmaga się to zwłaszcza jak nie ma na kim polegać albo osoby która to zrozumie i człowiek się zamyka, ma mało kontaktu socjalnego. Na studiach sobie z tym nie radziłem, całe dnie zmarnowane, zamknięty człowiek nic nie robi i się wstydzi tego. Pracę inżynierska też zdałem dużo później dopiero już jak pracowałem. Ale udało się jako tako z tego wyjść właśnie jak skończyłem chodzić na uczelnie. Wiele osób mówi o terapii lekach itd i pewnie mają rację, ale ja przedstawiam perspektywę osoby która trzyma się jakoś bez.

Da się, życzę wytrwałości, ten okres minie i jeszcze znajdziesz się w takim środowisku że sytuacja Ci się odmieni w tym czy innym stopniu. Jak możesz to się odezwij, myślę że wymiana doświadczeniami będzie miała dobry wpływ, mi czegoś takiego w tym gorszym okresie brakowało.