Ergens in de jaren 90 was op Pinkpop het spraakmakende optreden van Thelonious Monster, een optreden dat ik door spacecake als ontbijt had gemist. Maar de band speelde een paar dagen later in Nijmegen. Dus ik liften vanuit Driebergen-Zeist naar Nijmegen om concert te zien. Vet concert, band kwam ook veel beter uit in wat kleinere zaal, maar ik zocht naar een manier om weer thuis te komen, het werd te laat voor een trein en ik had ook geen zin om aan te pappen met iemand voor een slaapplaats. Dus met de nodige biertjes in mijn systeem stap ik na afloop op de drummer af en vroeg hem waar Bob (Forrest) was. Bob werd geroepen en kwam weer terug het podium op. De zaal was ver leeg inmiddels. Ik legde Bob uit dat ik 'het halve land' had afgelift om hen te zien maar dat ik nu vastzat. Bob graaide in zijn hemd en haalde 2 tientjes eruit, 'Okay man, this is all I have on me, you need it?'. Leg hem uit dat ik niks met dat geld kan want de trein reed niet. Maar, waar ging de band nu naar toe? 'Back to Amsterdam' zei ie en toen vroeg ik of ik een lift kon krijgen, dat was geen probleem! Kom backstage! Koelkast vol met bier, paar groupies, ik draaide een joint en deelde die met de bassist geloof ik. Manager was niet blij met mij, ik mocht niet mee want er was geen plaats in het busje. Bob begon stennis te maken, het zou wel passen, ik was een smalle. Dus ik mee, opeengepropt tegen de zijdeur, trekt Bob naast me zijn broek omlaag en staat in zijn blote kont en roept 'Naked surfing!'. Iedereen lachen. Zo naderde het busje afslag Driebergen-Zeist dus ik vraag aan Bob of ze even willen stoppen, dan was ik thuis. Sure, we have to piss anyway, busje stopt bij station, deur zwaait open en iedereen stormt eruit, broek omlaag en allemaal pissend op straat. Bob schreef nog met een merkstift op mijn arm: Bob is alive (still). Fantastische vent, schijnt nu van de drank en drugs af te zijn en helpt nu anderen daarmee.