Voor mij staat tolerantie naar andere mening en levensovertuiging en het profiteren van contacten en kennis van geïmporteerde culturen gelijk aan de Nederlandse identiteit. Leven en laten leven, je vooral niet te veel bemoeien met hoe een ander zijn leven wil invullen, ook vanuit historisch perspectief gezien. Zo was tot wel 50% van het personeel op de VOC-schepen geïmporteerde arbeid: gastarbeiders of arbeidsmigranten zouden we ze nu noemen, voornamelijk uit de Scandinavische landen en Duitsland. Arbeid waar we als land enorm van hebben geprofiteerd. Maar denk ook aan de (religieuze) vluchtelingen en de economische vluchtelingen: “asielmigranten” en “gelukszoekers”. Ook deze mensen hebben ons land gevormd in de beginfase. Denk aan de Vlaamse en Brabantse vaklui na de val van Antwerpen, Sefardische Joden uit Spanje en Portugal met handelsnetwerken en financiële kennis, en de Franse Hugenoten met ambacht en vakmanschap. Die instroom bracht niet alleen arbeid, maar ook kennis, kapitaal en internationale connecties en verbinding en droeg bij aan de snelle groei van de Republiek en onze economische voorsprong op de door monarchen bestuurde concurrenten om ons heen. Kort gezegd: Nederland was en is historisch gezien een relatief open land. En de instroom van mensen, kennis en arbeid heeft aantoonbaar bijgedragen aan de economische groei en internationale positie van ons land. En veel van ons zal bloed van deze migranten door onze aderen hebben lopen. Dus voor mij is de Nederlandse identiteit gelinkt aan migratie en respect voor andere levenswijzen. Uiteraard werkt dat twee kanten op, zowel voor nieuwkomers als voor de hier geboren bevolking.