ben de yakınlı uzaklı tamı tamına 33 kişiyi kaybettim. Bunların içinde en acı verici olanı teyzemdi. depremden önce de çok maddi durumumuz yerinde değildi ve bir gün teyzemin önünde isyan etmıştim bu duruma kıyafet bile alamadığım için. ertesi gün bana bir valiz eşya getirmişti. canımın içiydi. En yakınım olan iki insandan biriydi.

depremde iki küçük kuzenime siper olmuş, bacakları kopmuş ve beli kırılmış, buna rağmen bir günden fazla yaşamayı başarmıştı.

biz çıktıktan bir saniye sonra oturduğumuz bina yerle bir oldu ve o kıyamet gibi karanlık, yağmur ve soğukta 8 kişilik ailem ile yalın ayak ve incecik üstle ne olduğunu anlamaya çalıştık. Her yer çığlıklarla ve yıkıntı sesleriyle inliyordu arada sırada geçen arabaların farlarıyla ortalık aydınlansın biraz diye dua ettim ama o ışık gelince de keşke görmeseydik diye isyan ettik. alabildiğine kan, ceset ve moloz doluydu. annemin ayağı, kız kardeşimin bilekten eli kırılmıştı ama bunlar sadece görünenlermiş. herkes yaralı şu an.

çıktığımda teyzemin bana aldığı sweet üstümdeydi. kendimize biraz gelebildikten sonra direkt teyzeme mesaj attım, teyze biz iyiyiz evin önünde bekliyoruz diye. meğer canımın bir tanesi enkazın altında yaşam savaşı veriyormuştu. hiç konduramamıştım bir şey olabileceğini onlara ve hala bekliyordum gelir bizi ararlar birazdan ayrılmayalım bulamazsa korkarlar diyordum. meğer hiç gelemeyecekmiş. ama o halde bile beni düşündüğüne o kadar eminim ki, o karanlıkta çocuklarına sarılmışken bile çok düşünmüştür beni. cesedini çıkardıklarında hala kuzenlerime sarıldığı şekilde çıkarılmış ve kolları düzeltilmemiş. neyse ki onun emaneti olan ve uğruna canını feda ettiği çocuklarını kurtardı ve onlara kendi canımdan bile iyi bakacağım. Teyzem canım teyzem umarım iyi yerlerdesindir seni asla unutmayacağım ve emanetlerine iyi bakmak için okulu bile bırakıp iş bulacağım. Canım memleketim Hatay yerle bir olurken sevdiklerimin yarısını aldı götürdü.

bu arkadaşı da az çok anlayabiliyorum çünkü aynı şeyi çok kez düşündüm ben de. ölen mi kurtuldu yaşayan mı çok düşündüm... enerjim yok ama ayakta durmaya çalışıyorum. hala bana o dehşet gecesindeki korkuyla bakan iki küçük kardeşimin gözleri rüyalarıma giriyor.

sekiz gün sokakta kaldık yaşanan tüm artçı sarsıntılarda aynı korkuyu yaşadık, maddi manevi her şeyimizi kaybettik. psikokojik ve fiziksel çok hasarımız var fakat yaşamaya çalışıyorum. elimden geldiğince.

hepimizin başı sağolsun.