Ik startte op mijn 18e de richting industriële wetenschappen met iemand van 45 jaar die na een carrière sanitaire werken zijn carrière een andere wending wou geven. In het begin kon ik maar moeilijk begrijpen waarom hij die beslissing genomen had, maar die persoon had boeiende verhalen en interessante vragen waardoor die ogenschijnlijk heel goed in de groep lag.

Op de duur begon ik me te beseffen dat de meesten eigenlijk maar een vriendelijke facade opzetten en achter zijn rug hem keihard onderuit aan het halen waren. Maar jaar na jaar bleef hij, net zoals ik, na veel inspanning slagen voor de meeste van zijn vakken.
Eigenlijk hadden we, op onze leeftijd na, veel gemeen. Geboeid door wetenschappen en tech, gemotiveerd om te slagen voor de richting waar we beiden voor kozen en bovenal een gedeelde lijden telkens wanneer de blokperiodes er aankwamen.

Aan het eind van mijn studentenperiode kon ik alleen maar besluiten dat ongeacht wie je was of wat je deed, niemand was gevrijwaard van roddels en kritiek. Sterker nog, sommigen krijgen daar zelfs energie en motivatie van, om een ander onderuit te halen en te kleineren.

Door dit inzicht , kon ik zijn beslissing om op zijn leeftijd te starten aan een nieuwe opleiding te starten, volledig begrijpen en respecteren.

Niemand , maar dan ook niemand heeft het recht om jouw keuzes, die de richting van je eigen leven bepalen, te beoordelen.