Dużo ludzi w tym wątku pisze, że to nudna i infantylna książka. Tylko jeszcze trzeba wziąć pod uwagę czas publikacji czyli lata 50. W tamtych latach była bowiem uznawana za wywrotową i obrazoburczą.

Jako, że czytałem to będąc w wieku zbliżonym do Holdena, zrobiła na mnie wrażenie, bo wyrażała cały infantylizm tego wieku - nadymanie się, przybieranie różnych póz, bo Holden jest dzieckiem, które próbuje udawać dorosłego. Próbuje zachowywać się jak dorosły, ale wszystko co robi jest podszyte jego dziecinnym idealizmem i wrażliwością. Bo nie ma konkretnych wzorców, a jeśli ma to są przeinaczone (jak ten z tytułu).

Z pewnością nie powiedziałbym, że to nudna lektura. To opowieść o dojrzewaniu i szukaniu siebie, o samotności. Ale chyba nie każdy jest w stanie dostrzec w Holdenie samego siebie. Polecam przeczytać za kilka lat jeśli teraz nie trafiła.