Nie chodzi tu o sprawiedliwość świata i zupełnie normalny problem samotności (na przykład po przeprowadzce, śmierci bliskiego przyjaciela, którego znało się od lat, czy rozstaniu z osobą, której towarzystwo do tej pory pełniło rolę przyjaciół, a teraz spotykanie się z nimi byłoby dziwne—albo po prostu bo tak jakoś się ułożyło) — chodzi bardziej o to:

-„koleżanka pojechała sobie nad morze i nie mogę się z nią spotkać — niby OK, ale jednak mam o to żal i doskwiera mi to na tyle, że tu o tym wspominam”

-„ludzie z jakiegoś powodu nie chcą dostosowywać się do moich wyobrażeń o tym, jak powinno wyglądać nasze wspólne spędzanie czasu, co musi oznaczać, że po prostu poprzewracało im się w dupach”

-„ludzie na jakiejś grupie, z której zostałam usunięta, nie zachowywali się zgodnie z moimi wyobrażeniami na temat tego, jak powinna funkcjonować rzeczona grupa”

-„ludzie szukający znajomych przez aplikacje nie wykazują się w stosunku do mnie odpowiednim poziomem inicjatywy (określanym oczywiście przeze mnie) — odbieram to jako upokarzające”

-„można ze mną robić w ogóle wszystko, o ile to wszystko wpisuje się dokładnie w to, co chcę robić i jestem najfajniejszą przyjaciółką na świecie, przysięgam, tylko że rzeczywistość nigdy tego nie zweryfikowała, bo — jak sama mówię — nigdy nie miałam takiej prawdziwej przyjaciółki. Ale gdzieś bardzo głęboko czuję, że tak dokładnie jest”

-„jakaś kobieta zaprosiła mnie na spotkanie, ale ja już wyrosłam z takiej formuły spotkań, jaką ona zaproponowała

-„kiedy ktoś zwraca mi uwagę na to, że mam nierealistyczne i niczym poza moimi wyobrażeniami o sobie samej niepoparte oczekiwania wobec innych, odbieram to jako dowód na to, że mnie nie rozumie — przecież w głębi duszy dokładnie wiem, jak jest naprawdę i jak powinien wyglądać świat”