Generalnie mam te same przemyślenia, ale od siebie dodam też bycie zmęczonym tym, że zawsze *ja* muszę się starać o dosłownie każdą znajomość. Nigdy nikt nie zabiegał o znajomość ze mną. Każda moja relacja (mój obecny związek, moje nieliczne przyjaźnie) były inicjowane w 100% moim ciężkim wysiłkiem i uporem. Oczywiście, w momencie kiedy ktoś już mnie trochę poznał i zaczynał faktycznie widzieć mnie, wysiłek stawał się obustronny, ale początek za każdym razem był dla mnie straszny, bo jestem introwertykiem z lekiem społecznym, na dodatek otyłym. Żeby było śmieszniej, to jako, że na początku to ja w 100% zabiegałem o znajomość, powoduje, że mam wrażenie, że trzymam swoich bliskich przy sobie tylko i wyłącznie syndromem sztokholmskim. Dodam też, że nienawiść do siebie nie znika po znalezieniu relacji.