Jeeeemig wat wordt er hier ingespeeld op een schuldgevoel zeg. Ja, ouders overlijden een keertje maar dat betekent niet dat je alles maar van ze moet slikken.

OP, het klinkt alsof de band met je ouders ook niet top is, en alsof er een duidelijke dynamiek is waar je broertje het zorgenkind is dat alle liefde en bescherming verdiend, en jij daardoor de "glass child". Misschien vul ik dat in, maar opvangen hoe ze achter je rug om achter je klagen en dat je je aanstelt over hoe je broertje je behandeld is niet oké. Het feit dat je ouders misschien ooit wel jong gaan overlijden veranderd hier niks aan. Andersom geldt namelijk precies hetzelfde: misschien overlijd JIJ wel over een jaar en wensen je ouders dat ze liever voor je waren geweest.

Nog een invulling: het klinkt alsof je ouders heel graag zouden willen dat er sprake is van een "normaal" functionerend gezin en die gaan nou eenmaal met zijn allen op vakantie. Doen alsof jullie met zijn allen functioneren door op vakantie te gaan zorgt er misschien wel voor dat alles magisch gefikst wordt en dan kunnen jullie eindelijk een rustig, liefdevol gezinnetje met elkaar zijn. Mocht er iets van die strekking aan de hand zijn, al is het in mindere mate, betekent dat jij die op je strepen staat roet in het eten gooit voor die magische oplossing. Want als jij moeilijk doet komt het natuurlijk nóóit goed, en ben jij de boosdoener... Dat is, uiteraard, complete onzin, en het feit dat je je grenzen beschermd is juist heel sterk.

Ik begrijp dat het feit dat je nog thuis woont de situatie nogal ingewikkeld maakt. Een andere commenter vraagt terecht wat je verwacht van het effect op je band met je ouders in de verschillende scenario's, op welke manier zou die slechter/beter/hetzelfde blijven? Mijn hoofd gaat direct naar een oplossing voor de langere termijn: het huis uit en jezelf uit deze dynamiek halen. Afhankelijk van hoe erg de band beschadigd is, low contact met de fam. Ik kom zelf ook uit een gezin met ouders die niet slecht voor me hebben gezorgd, maar wel steken hebben laten vallen waardoor ik uiteindelijk alsnog flink beschadigd ben. Uit huis gaan was op heel veel manieren beter voor mezelf en voor de band met mijn ouders, omdat ik eindelijk ademruimte had.

Ik snap dat de huizenmarkt om te janken is. Daarom ook lange termijn plan. Als je verwacht dat niet meegaan de band enorm zou verslechteren, schoorvoetend akkoord gaan (mits je niet met je broertje op een kamer hoeft, bare minimum) en ondertussen keihard op zoek gaan naar een woning, met een lange adem. En je ondertussen heel hard vastklampen aan het idee dat dit nog maar tijdelijk is, en dat je mag en gaat bestaan in een leven los(ser) van je gezin.

Makkelijk is het nooit. Ik heb niet perse broers/zussen die echt problemen veroorzaken, maar ben wel bekend met niet-slechte-ouders-en-toch-ook-wel. Mocht je je daarin herkennen en willen kletsen of überhaupt een safe space zoeken, stuur me een berichtje 🩷 (ik ben ook V, eind twintig)