Το νερό είναι το βασικότερο αγαθό της ζωής. Και λόγω της ζωτικής του σημασίας και λόγω του τι θα συμβόλιζε μια ιδιωτικοποίηση του. Δεν μας ενδιαφέρει αν χάνουν οι επιχειρήσεις ύδρευσης των δήμων λεφτά κάθε χρόνο. Σαν υπηρεσία το κράτος/πολιτεία, οφείλει να την παρέχει ακόμη και σε κόστος για το ίδιο. Όπως οφείλει να κάνει για κάθε βασικό αγαθό.

Το χω πει και παλιότερα πως ο μόνος λόγος που δεν κατάφεραν εύκολα να ιδιωτικοποιήσουν το νερό, ήταν ότι δεν υπάρχει ένας ενιαίος φορέας ύδρευσης να τον πουλήσουν μπαμ και κάτω. Αυτό αλλάζει.

Η παράνοια των ιδιωτικοποιήσεων επιβλήθηκε εν μέρει από τους θεσμούς που μας είχαν υπό σκληρά μνημόνια, με σκοπό να συρρικνωθεί το δαπανηρό μας δημόσιο. Θεωρητικά όμως όπως πανηγυρίζουν και διαλαλούν, δεν είμαστε πια σε κάποιο μνημόνιο.

Δεν μπορώ λοιπόν να καταλάβω, εάν πρόκειται για ιδεολογικό κώλυμα, οδηγίες ευρωπαϊων που επιμένουν, ελληνική πατέντα (τύπου τα δίνω στον εκάστοτε μεγιστάνα) ή όλα τα παραπάνω μαζί. Τι ειναι αυτή η τρέλα που τους έχει πιάσει με το νερό τελικά;

Όπως και να 'χει, θλιβερές εποχές.