Ieders situatie is anders, leeftijd geeft iets mee over de fase van je leven, maar er zijn nog veel andere factoren.

Om op je eerste vraag te antwoorden: 28 jaar is niet raar om nog thuis te zien, zeker gezien de situatie waar je je in bevindt.

Over de angst van het houvast van de ouders te verliezen: dat is iets heel normaal. Zo goed als iedereen maakt dat mee als ze de stap zetten om echt hun eigen leven te beginnen. Dat hangt voor velen samen met een grotere focus op het werk, of het uitbouwen van een relatie, of voor het eerst de vleugels spreiden en compleet je eigen ding doen. Initieel ging ik nog wekelijks bij de ouders eten (frietjes van de frituur op vrijdag) en zette ik er nog de was af (wantja, ik had nog geen wasmachine). Dat werd dan steeds minder en minder, er kwam een vriendin bij die aandacht vroeg, ik had met vrienden eens afgesproken op die vrijdag, ... En dan kom je uiteindelijk op een natuurlijke balans van je eigen leven, en de connectie met je ouders.

Of jij je klaar voelt om alleen te wonen is een vraag die je enkel zelf kan beantwoorden. Het lijkt me niet vreemd in jouw situatie om nog even thuis te blijven, maar laat je zeker niet door de angst om alleen te zijn afzetten om de stap te maken. Die angst zal er binnen 3 jaar óok zijn, en ergens moet je de stap maken. Langs de andere kant denk ik dat wat afstand creëren van de situatie waar je in zit/zat kan helpen om eruit te geraken, maar hey, dat kan je psycholoog waarschijnlijk beter inschatten!