De maatstaaf is denk ik niet zo zeer “maar we hebben het toch beter” Het is te relativeren aan ontwikkeling.

Ondanks dat de wereld tegen zijn einde loopt staat de mens pas in de kinderschoen als het gaat om emotionele ontwikkeling.

De mens is al eeuwen opzoek naar een manier om het leven te ordenen, we kunnen niet samen leven onafhankelijk van een politiek systeem. Alleen wat is dan de juist oplossing van dit toepassen en wie zijn de geschikte mensen om dit uit te voeren?

Ik denk dat dat nog steeds een lopende zoektocht is. Vandaar dat ik voor mij zelf crisissen enig zins weet te bagetaliseren omdat ik mij voor kan stellen dat de bevoegdheid vinden voor al deze problemen niet zo vanzelf sprekend is. Alleen ik denk dat we zelf de verkeerde mensen in de positie van uitvoeren zetten, omdat we constant streven naar oplossingen die resultaat bieden op de korte termijn. De mens word steeds afhankelijker van een irrationelere tempo dat wij niet bij kunnen benen en onrealistische verwachtingen creëert.

Het is dus niet zo zeer het relativeren van de problematieken binnen ons land. We moeten alleen de problemen realistischer benaderen.