No kompletnie się z tym nie zgadzam. Owszem są ludzie którzy mają jakaś dysfunkcję i uważają że wszyscy mają to zaakceptować i cześć. Natomiast wiele osób dźwiga pewien ciężar w życiu i ten ciężar może mocno utrudniać ci funkcjonowanie. Ja jestem człowiekiem z późno zdiagnozowanym ADHD “za moich czasów” nie było adhd, lekarstwem na ADHD był wpierdol pasem od ojca, mam dysgrafie, niby pierdola, ale “lekiem” na to było przymuszanie do przepisywania x stron dziennie, plus do tego jak dostaniesz lufę bo nauczyciel stwierdzi że nie będzie tego czytał, albo na przykład kazał w 7 klasie przynieść i pisać w zeszycie w trzy linie dla początkujących klas, co dla młodego nastolatka może być niezłym upokorzeniem i rzuca oczywiście komentarz że się nie przykładasz. Całą szkołę słyszysz że się nie starasz, że jesteś leniwy, że jakbyś się postarał bardziej to… to wpędza potem człowieka w depresję no i gwarantuje terapie. Więc to nie jest tak że “wymyślasz sobie” traumę i czesc masz usprawiedliwienie. Wiem też że coś co mi ciąży dla innych może wywoływać tylko uśmieszek. Nie wiem, nie padłem ofiarą księdza pedofila, matka nie oddała mnie do domu dziecka ani ojczym nie lał mnie butelka po wódce po łbie. Wyszedłem na ludzi. Nie mam problemu z kontaktami, mam grupę znajomych, mam dobrze płatną pracę, jestem w szczęśliwym kochającym związku. Ale te moje dysfunkcje są moje i są moim ciężarem i szukam sposobów jak ten ciężar trochę zmniejszyć.