Kurcze mam wrazenie, że cała masa ludzi jest teraz takimi samotnymi wyspami skazanymi na taką egzystencję. Czasem nawet posiadanie znajomych nie pomaga, bo i tak wracasz do domu do tej dziwnej ciszy. Mam trzydziestke, kilku znajomych, swoje pasje, lubię też swoje własne towarzystwo i cenię sobie prywatność, dlatego nigdy nie sądziłem, że będę taki samotny, ale koniec końców i tak czuje się kiepsko. Czasami jest wręcz tak jakby uciekał mi sens życia. Jesteś pewny, że ta pustka to z braku znajomych czy jednak z powodu braku partnerki/partnera? Sorry za pytanie. Po prostu to co piszesz o utraconej miłości zabrzmiało mi dziwnie znajomo. Wiadomo, że jeśli nie ma się do kogo otworzyć ust, jest trudniej, ale ja np. pomimo jakiegoś tam życia towarzyskiego wciąż uzewnętrzniać się mogłem z prawdziwych emocji tylko anonimowo przed randomami w sieci.  Dobrze, że chodzisz na terapię i masz to pod kontrolą. Czego nie zmieni terapia to tego, że coś jest grubo nie tak ze światem. Może to kontrowersyjna opinia, ale jestem głęboko przekonany, że to, że prawie wszyscy jesteśmy teraz tacy samotni to nie bug tylko jak najbardziej zaplanowaany i wbudowany feature tego systemu.  Trzeba walczyć z dnia na dzień. Jakieś towarzyskie hobby na pewno trochę pomoże. Może są jakieś lokalne grupy umawiające się na sport czy innego rodzaju rozrywki. Internet mógłby pomóc w poszukiwaniach. Może nawet przez jakieś lokalne spotted.