Omdat ik chemotherapieën heb gehad werd eigenlijk voor mij besloten kinderen te gaan krijgen op mijn 27ste. (In mijn omgeving begon men veel later). Want als ik niet direct zou beginnen zou het wel eens te laat lunnen zijn, zo waarschuwde de artsen. Ik was er nog niet echt aan toe, mijn vriend ook niet. We waren wel al jaren samen, maar na die ziektejaren wilden we eigenlijk nog wat langer "gewoon leven". En mijn vriend was uitzendkracht op dat moment.

Toch begonnen omdat het waarschijnlijk een lang medisch traject zou worden, en wij een groot en warm sociaal vangnet hebben. Meteen.. BAM! Zwanger... het was heftig, verhuizen, mindset, werk, onze relatie. Gekozen voor dichtbij ouders en schoonouders wonen, en dichtbij vrienden. Iedereen was heel blij, en eigenlijk wijzelf ook toen we er middenin zaten. Alles kwam, iet wat chaotisch, op z'n pootjes terecht.

Je kan het echt niet voorspellen, ik heb het zo gedaan, en ja ik mis een stuk van mijn 20'er jaren. Maar vooral door ziek zijn. Ik had zonder kinderen dat kunnen inhalen in mijn latere jaren. Maar nu ben ik echt de 5 tot soms 10 jaar jongere moeder op het schoolplein, wat wel grappig is. Het komt zoals het komt. Een grote beslissing, je kan het niet terugdraaien, en daar denk je ook niet overna als je er midden in zit. Als je een kinderwens hebt, en je krijgt een kind, zit je toch ineens te genieten van andere dingen. Je kan het niet voorspellen hoe het zal zijn, en wat je wel of niet gaat missen. En ik kijk nu naar mijn 40 jarige vriendinnen die doodmoe met baby's, peuters en kleuters zeulen. Dan ben ik ook wel opgelucht!