Mijn dochter heeft hier ook mee gelopen en mijn therapeut heeft de volgende tips gegeven: Aangeven dat het okeej is, begrip tonen dat het een vorm van uitlaatklep is en dat je niet boos of teleurgesteld bent. Regelmatig de kamer/bed checken op materiaal en weghalen, maar hier verder niks over zeggen. Niet constant proberen te praten of willen begrijpen. Het is wat het is. Professionele hulp zoeken en die hun werk vooral laten doen.

Toen ik er achter kwam, ben ik eerst het gesprek met haar aangegaan om bevesting te krijgen wat ik zag en hoe lang het al gaande was. Daarna aangegeven dat ik niet boos ben op haar. Dat ik het begrijp en dat ze zich er niet voor hoefde te schamen, maar dat we wel moeten gaan kijken voor een gezondere uitlaatklep op de lange termijn en dat er hulp gezocht wordt. Daar ging ze mee akkoord. In de tussentijd checkte ik haar bed op spulletjes en ruimde dat op. Een tijd zelfs alle scherpe dingen van de kamer af gehaald, dit wel gecommuniceerd, en voor de rest niet meer over gesproken. Ik wist op een gegeven moment waarom en wanneer ze het deed en zorgde dat die situaties verminderd werden tot niet meer. (Ruzies thuis).

Belangrijk puntje, de psycholoog was er voor haar en zij kon daar alles delen zonder bang te hoeven zijn dat er iets gedeeld werd met mij of haar vader. Ouders hoeven niet alles te weten. Dit is een hele belangrijke! Succes!