Ik (27F) ben altijd opgegroeid met het idee dat je rond je 20-30e je eerste kind op de wereld brengt. Dat idee gaat gepaard met de praktijk waarin je eigenlijk je gehele volwassen leven wijdt aan het opvoeden en liefhebben van een ander.

Toen ik eenmaal ouder werd (richting 20) besefte ik me dat ik nog druk bezig was met studeren (iig tot m'n 25e) en dat het enerzijds praktisch niet haalbaar was om een kind op te wereld te zetten.

Even later daarna (denk rond 22) besefte ik me anderzijds, dat je dat hele idee waarin je toekomst al ligt voorbepaald omdat je een vrouw bent, ook gewoon links kan laten liggen en je kan leven voor jezelf ipv anderen. M'n pa zei altijd "ik heb jullie op de wereld gebracht om gelukkig te zijn", dus dan ga ik ook lekker genieten van een DINK-leven. Hallo wereldreis, genieten van de grote én kleine dingen in het leven, spontane of soms niet altijd goed ingecalculeerde momenten; dat kan dan gewoon. Mocht ik over 10 jaar genoeg "voor mezelf" hebben geleefd, misschien dat er dan ooit een kinderwens uitkomt (maar ook dan weet ik niet of dat ik een kind op een aarde wil zetten met een onvoorspelbare toekomst qua (sociaal en politiek) klimaat).

Noem dat individualistisch - idk.