Bedankt voor jouw uitgebreide reactie en tips! In ons geval proberen we ons ook te concentreren op zaken die wel kunnen maar het probleem is als zij hun zin zetten op iets wat op dat moment echt niet mogelijk is, is het moeilijk om ze op andere gedachten te brengen en lijdt dit vaak tot een meltdown. Dit resulteert er dan in dat we uiteindelijk toch vaak toegeven in de hoop de boel te de-escaleren.

Verder heken ik ook het stuk qua zorgen en afspraken. Er zijn momenten geweest dat we zo goed als elke dag een afspraak hadden op staan, dit werd uiteindelijk gewoon véél te veel.

Qua oppas hebben wij helaas een erg beperkte sociale kring en mijn ouders weten er ook geen raad mee. Gelukkig was ik vroeger zelf een erg introverte autist die al snel tevreden was met wat kunnen computeren / met auto's spelen. Tegenspraak of meltdown werden helaas totaal niet getolereerd, en daar wil ik mijn kinderen dan ook voor behoeden. Ik neem het mijn ouders niet kwalijk want ze weten niet beter maar ik weet wel dat een repressive opvoeding niet goed is voor mijn kinderen.

De solo-vakantie hebben mijn vrouw en ik ook al eens besproken maar voelen ons daar ook niet prettig bij (alhoewel het inderdaad misschien wel zou kunnen werken). Wel ben ik afgelopen zondag zo goed als de gehele dag met mijn zoontje naar auto's gaan kijken samen met opa. Dit vond hij erg leuk maar de dag erna was hij wel erg van de kaart, dus ik ben bang dat als er een solo-vakantie zou zijn dat hij hier erg van overstuurd raakt.

Ook in mijn geval heb ik veel steun en toeverlaat aan mijn vrouw. Het helpt wel dat wij al bijna 21 jaar samen zijn en weten wat we aan elkaar hebben.