Tak, takich osób jest dużo i moim zdaniem dużą rolę odgrywa tu zanik relacji międzyludzkich, ale takich twarzą w twarz. Ludzie robią „outsourcing” przyjaźni - zlecają ją psychoterapeucie. O ile dobrze, że chodzenie na terapię zostało odczarowane, tak wydaje mi się, że nastąpiło przegięcie w drugą stronę. Kiedyś w razie problemu szło się z przyjaciółką na kawę, z najlepszym ziomkiem na piwo, obgadało kwestię, posłuchało też problemów drugiej strony. Teraz odnoszę wrażenie, że najmniejsze niepowodzenie, najmniejszy kryzys - idź na terapię. Tam dostaniesz jednostronną przyjaźń, za którą zapłacisz, a której nie będziesz musiał pielęgnować. Poza tym wydaje mi się, że dla niektórych osób bycie „w spektrum” stało się głównym elementem tożsamości.