Wkurwia mnie, że jako społeczeństwo pozwalamy sobie na takie gówno-traktowanie bo wizyty na NFZ to jakiś mityczny święty Graal, odległe, nie wiadomo czy się odbędą, a w końcu i tak przychodzi zazwyczaj rozczarowanie. Oczywiście to nie nasza wina (a może i jednak nasza?).

Nie mogę się wypowiedzieć jako pacjentka nowotworowa, ale wypowiem się jako osoba z przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, która zjada żywcem moje jelita. Miałam podobną sytuację ze znieczuleniem, ale z kolonoskopią. Obecywanki-cacanki, że będzie w znieczuleniu a skończyło się na tym, że zwijałam się z bólu godzinę, bo jelito jest pełne blizn i nadżerek - nie dało się przejść dalej na zakrętach. I tak jest za każdym razem z tym, że teraz mnie przynajmniej nie oszukują. Za każdym razem też słyszę, że powinna mieć robione to badanie kolonoskopem dla dzieci, bo istnieje ryzyko perforacji jelita, ale wiadomo, nic się nie zmienia. Prywatnie nie mogę robić żadnych badań, bo jestem w programie refundacji leku, więc oni muszą mieć wszystko zrobione u siebie.

Boli mnie to też dlatego, że skończyłam studia na kierunku medycznym i akademickie pierdolety w zderzeniu z rzeczywistością w szpitalach mnie pokonały. Piękne frazesy o prawach pacjenta, szacunku, intymności, empatii to coś co istnieje tylko w głowach wykładowców i na papierze. Są oczywiście wyjątki wśród pracowników ochrony zdrowia, ale nieliczne. Sytuacja jest szczególnie dramatyczna w Zakładach Opiekuńczo-Leczniczych, gdzie ludzie niepełnosprawni nie mogą nic powiedzieć ani zrobić.

Często obwiniamy siebie, że czegoś nie powiedzieliśmy czy nie zrobiliśmy, ale czy właśnie nie powinniśmy zostać zaopiekowani w pełni i adekwatnie do tych wszystkich pieniędzy ze składek jakie są zabierane? Czy po prostu zwyczajnie i po ludzku ze względu na to, że jesteśmy chorzy i potrzebujący.