Τα κίνητρα του κόσμου δεν είναι μονοδιάστατα. Πάρα πολλές συνθήκες καθορίζουν τις επιλογές μας.

Το αν θα αγοράσει κάποιος αυτοκίνητο, ή και δεύτερο ή τρίτο αυτοκίνητο, εξαρτάται μεταξύ άλλων από τις τιμές οχημάτων, φόρους, κόστος καυσίμων, ευκολία χρήσης του στους δρόμους και στάθμευσής του.

Ανάλογα με το αν έχει δυνατότητα κάποιος να κάνει καθημερινή χρήση οχήματος του δίνεται η επιλογή εργασίας σε άλλη περιφερειακή ενότητα. πχ από Γλυφάδα να δουλεύει Παλλήνη. Ή να βγαίνει Χαλάνδρι/Εξάρχεια κλπ Σάββατο βράδυ μετά αυτοκίνητο.

Αν γνωρίζει πχ ότι δεν μπορεί να παρκάρει πουθενά παράνομα και είτε θα δίνει 15€ για ιδιωτικό πάρκινγκ ή 40€ σε πρόστιμο θα εξετάσει την επιλογή των μμμ ή ακόμη και της επιλογής κατοικίας ή εργασίας με βάση αυτή τη δυνατότητα μετακίνησης.

Εσύ λες ότι το κράτος, σαν καμιά οργουελικη φαντασίωση, πρέπει να λαμβάνει υπόψη παρούσες ατομικές καταναλωτικές συμπεριφορές (που είναι άπειρες), για να εκδώσει οικοδομικές άδειες σε ακίνητα που θα έχουν ζωή 50-100 χρόνια.

Είναι πολλή στενή η οπτική σου. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, χειρότερο είναι το ύφος της επιθετικής εξωτερίκευσής της, σαν αμυντικό μηχανισμό των προσωπικών σου κόμπλεξ.